Holly days :)

2 წლის შემდეგ რუმინეთში დავბრუნდი. ძალიან მიხაროდა და ველოდი იმ მომენტს, როცა თვითმფრინავი ბუქარესტის აეროპორტში დაეშვებოდა. ამჯერად უკვე ყველა დეტალი მახსოვდა და თან არც მარტო ვიყავი. არადა, დღემდე მახსოვს როგორი დაბნეული ვიყავი სულ პირველად.

oooooo

 

რამდენიმე ძველი ნაცნობი ვნახე, თუმცა არა ის ადამიანები, ვისთანაც ყველაზე მეტი ემოცია და თავგადასავალი მაკავშირებდა. სანამ წავიდოდი, ვეკითხებოდი ჩემს თავს – მართლა ეს ქვეყანა მიყვარს ასე ძალიან თუ უბრალოდ იმ 8 თვეს “მივტირი”-მეთქი… აღმოჩნდა, რომ ორივენიცა :D

საქართველოში დაბრუნებისთანავე 1 კვირა არ ამომისუნთქავს – შაბათს გამთენიისას ჩამოვფრინდი, დავიძინე და საღამოს “მზესუმზირას ეზოზე” ავედი. შემდეგ იყო ჩვენი კამპანიის დახურვა ფოთში. ჩემს ცხოვრებაში ეს იყო პირველი პროექტი, რომელმაც თავიდან ბოლომდე ჩემს ხელში გაიარა. ძალიან დიდი გამოცდილება მივიღე და ბევრი ახალი თვისება აღმოვაჩინე ჩემს თავში.

lll

ფოთიდან კი პირდაპირ Tbilisi Open Air-ზე აღმოვჩნდი. წელს, ჩემთვის, არც ისე საინტერესო line up იყო, თუმცა ამ ფესტივალის ერთგული გულშემატკივარი ვარ და, რა თქმა უნდა, არ გამოვტოვებდი. ძალიან მომეწონა ახალი ლოკაცია. იმედი მაქვს, რომ მომავალ წელს ჩემს საყვარელ მუსიკოსებსაც მოვუსმენ და ისეთივე მძაფრი ემოციები მექნება, როგორც შარშან.

ახლა რამდენიმე დღეში GemFest-ზე მივდივარ. მერე კი აუცილებლად კარგად უნდა დავისვენო -აგვისტოს მეორე ნახევრიდან სოფელი, ჰამაკი და წიგნები მელიან.

hhh

იმედია, თქვენც სასიამოვნოდ ატარებთ ზაფხულს. დააგროვეთ ბევრი საინტერესო ამბავი და აუცილებლად მოგვიყევით.

We need to talk about …

რამდენიმე წელია ამ ფილმის შესახებ ვიცი, თუმცა ყოველთვის თავს ვარიდებდი ხოლმე შინაარსის მოსმენას ან ტრეილერის ნახვას, შესაბამისად წარმოდგენაც კი არ მქონდა რაზე იყო. ვიცოდი მხოლოდ სახელი და მსახიობები. დღეს შემთხვევით წავაწყდი ტელევიზორში და ვუყურე.

We-Need-To-Talk-About-Kevin-DI

საერთოდ, მე ვარ ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ღამით, ჩაბნელებულ ოთახში, სრულიად მარტომ ნახოს საშინელებათა ჟანრის ფილმი და შემდეგ მშვიდად დაიძინოს. თუმცა არსებობს თემები, რომლებმაც შეუძლებელია არ აგაღელვოს. ზუსტად ასეთი აღმოჩნდა “We Need To Talk About Kevin” და ზედმეტად პატეთიკური არ ვიქნები, ალბათ, თუ ვიტყვი, რომ შემძრა.

ყოველთვის, როდესაც ფილმი ასეთ შთაბეჭდილებას ახდენს და საფიქრალს მიჩენს, ვცდილობ ვიპოვო ხოლმე საინტერესო მიმოხილვები მათ შესახებ, თუმცა ტექნიკურ მხარეებს არ ვგულისხმობ – ნაკლებად მაინტერესებს მსახიობების შესრულება, ოპერატორის ნამუშევარი, რეჟისორის ესთეტიკა და ა.შ.

ისე ნუ გაიგებთ, თითქოს ამ ყველაფერს ხაზს ვუსვამ. პირიქით, დარწმუნებული ვარ, რომ ძალიან დიდი და გადამწყვეტი მნიშვნელობაც კი აქვს, მაგრამ ჩემთვის უფრო საინტერესო შინაარსობრივი მხარე და პერსონაჟების ქცევის, ხასიათის ახსნაა, რასაც ყოველთვის ვერ ვახერხებ. ძალიან ბევრჯერ ყოფილა, რომ მინახავს ფილმი, ძალიან მომწონებია, თუმცა მას შემდეგ გამიზარებია ბოლომდე, როცა რამდენიმე მიმოხილვა მაინც წამიკითხავს. არა იმიტომ, რომ მე თვითონ ვერ ვაზროვნებ, უბრალოდ როდესაც უბრალო მაყურებელი ხარ აუცილებლად გამოგრჩება რამდენიმე საინტერესო დეტალი, სიმბოლო და მინიშნება. აი, მაგალითად, მსგავსი მიმოხილვები კი ამ სიცარიელეს ავსებს:

სიამოვნებით ვიქნებოდი კინოკლუბის წევრი, სადაც ფილმის ჩვენების შემდეგ დისკუსია გაიმართებოდა. სხვის აზრსაც მოვისმენდი და ჩემსასაც ვიტყოდი. ზუსტად ამიტომ არ დავასრულე პოსტის სათაური “Kevin”-ით, რადგან მხოლოდ მასზე კი არა, ზოგადად უნდა ვილაპარაკოთ, ვიმსჯელოთ, მოვუსმინოთ ერთმანეთს, გავაანალიზოთ ძალიან ბევრი თემა და საკითხი. იგივე შეიძლება ითქვას წიგნებზეც, რა თქმა უნდა. მით უმეტეს რომ ამ გადაცემიდან გავიგე, თურმე ეს ფილმი ამავე სახელწოდების მქონე წიგნის მიხედვით ყოფილა შექმნილი, რომელიც ქართულადაც უთარგმნიათ.

იმის მიუხედავად, რომ ფილმი უკვე ვნახე, ოდნავადაც არ გამნელებია ინტერესი და აუცილებლად წავიკითხავ.

Tuesday Evening, Rain was Falling

3 თვის შემდეგ ისევ წავედი ბათუმში. ამჯერად Maroon 5-ის კონცერტის გამო, რომელიც ჩემი საყვარელი ჯგუფი არასოდეს ყოფილა (თუმცა, რატომღაც, მაინც ყველა მათი ჰიტი მცოდნია)… მთელი თბილისი რიგ-რიგობით გაიხვეტა თბილისიდან (თბილისი თბილისიდან გაიხვეტა – რა უცნაურია) და მეც არ ჩამოვრჩი… ვიყიდე ბილეთი, ვიპოვე თანამგზავრები, გავაცდინე სამსახური და გავუყევი წვიმიან გზას.

წვიმაც იყო და წვიმაც, ის რაც ბათუმში დაგვხვდა. უმრავლესობა მომზადებული იყო, მე კი თხელი მოსაცმელი და კეტები მეცვა. თავიდან ბოლომდე დავსველდი, მაგრამ რატომღაც ერთგული ფანივით ბოლო წუთამდე ვიდექი, ვკანკალებდი და ერთი სული მქონდა, როდის დამთავრდებოდა ეს უღიმღამო კონცერტი. იმ მომენტში ძალიანაც ვნანობდი იქ წასვლას, თუმცა როცა სახლამდე მივჭყლაპუნდი, გამოვიცვალე, გავშრი და გავთბი ეს ყველაფერი არც ისე დიდ ტრაგედიად მომეჩვენა. ბოლოს და ბოლოს, წინა პოსტი ხომ სწორედ წვიმაში მოცეკვავე გოგონაზე იყო…

raindance

ბათუმში ბევრი რამ შეიძლება გაგახსენდეს. არა, მარტო ბათუმში კი არა, ნებისმიერ ადგილას, რომელთან დაკავშირებული მოგონებებიც გაქვს. თავის მხრივ, ეს მოგონებებიც რამდენიმე კატეგორიად იყოფიან:

  • ერთმნიშვნელოვნად ტკბილი
  • მომწარო, მაგრამ სასიამოვნო
  • ტკივილიანი მოგონებები

ბოლოდან რომ მივყვეთ, ტკივილიანი მოგონება აუცილებლად ტკივილს არც უნდა უკავშირდებოდეს… პირიქით, შესაძლოა შენი ცხოვრების ძალიან ბედნიერ მომენტსაც კი გახსენებდეს და სწორედ ის გაყენებდეს ტკივილს, რომ ეს ყველაფერი წარსულში დარჩა…

თუმცა, როგორც წესი, დროის გასვლასთან ერთად ეს მოგონებები სიმძაფრებს კარგავენ და ჯერ უბრალოდ მომწარო გემო დაკრავთ, შემდეგ კი საერთოდ ისე ტკბებიან, შეიძლება დიაბეტიც კი დაგვემართოს :)

კიდევ ბევრნაირი მოგონება არსებობს – ზოგის დავიწყება რომ გვინდა, ზოგი კი, პირიქით. ფოტოები, ვიდეოები, ჩანაწერები, სამახსოვრო ნივთებიც ხომ ამ მოგონებების ნაწილია. ახლა ჩემი 6 თუ 7 კვადრატული ოთახიც იმდენ მოგონებას ინახავს, სათითაოდ რომ მივყვე, ალბათ 1 თვეც არ მეყოფა მოსაყოლად. თუმცა ხანდახან მაინც ამომიტივტივდებიან ხოლმე განსაკუთრებული ამბები თავში და ძალიან მინდება აქ დავწერო.

ახლა უკვე გვიანია, რადგან გათენდა (ისევ) … მე სულ რაღაც 4 საათში უნდა ავდგე და სამსახურის საქმეზე წავიდე. ამიტომ ამ პოსტს აქ დავასრულებ და ამ სიმღერას დავტოვებ, რომელიც ერთ-ერთ ყველაზე მოგონებებიან ფილმს გასდევს ფონად :)

 

 

Rain Dance Girl

დილის 9-ის ნახევარია. სახლში მარტო მე და დედას გვღვიძავს. ის უკვე სამსახურში წასასვლელად ემზადება, მე ისევ საწოლში ვწევარ და გარედან მეეზოვეების ცოცხის ხმა მესმის. მთელი ღამე არ მძინებია, მაგრამ ყოჩაღად ვარ – ცოტა ხანში უნდა ავდგე და ჯერ შეხვედრაზე წავიდე, მერე საელჩოში და ბოლოს სამსახურში. საღამოს, ალბათ, ძალიან დაღლილი მოვალ სახლში და არსად გასვლის თავი არ მექნება. მთავარია, 10-11 საათამდე მაინც გავძლო და მერე დავიძინო. იქნებ რეჟიმშიც ჩავდგე :)

არ ვიცი, რატომ ვერ ველევი ღამეებს ასე ძალიან. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანს და საინტერესოსაც არაფერს ვაკეთებ ხოლმე. გუშინ მაგალითად, ალბათ, მეხუთედ მაინც ვუყურე “Point Break”-ს… რომ დამთავრდა უკვე 5 საათი იყო და დაძინება დამეზარა. ასე ხშირად ხდება ხოლმე – თუ ადრე ვარ ასადგომი და თავის დროზე არ დავწექი, მერე ვფიქრობ დილით გაღვიძებას და გამოფხიზლებას გათენება ჯობია მეთქი. არადა, რეალურად, ვიცი რა შედეგები მოყვება უძილობას. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, 3 წლის წინ ზუსტად ასეთი რეჟიმის გამო დამემართა sleep paralysis… ისე, ხანდახან კი მენატრებიან ხოლმე ჩემი მოჩვენებები :D

hsleep-paralysis

უჩვეულოდ კარგ ხასიათზე ვარ და, იმედია, შევინარჩუნებ განწყობას. ამის მიზეზი, ალბათ, მეგობრებთან ერთად გატარებული საღამოა. გუშინ სულ წყვილების გარემოცვაში ვიყავი. ჯერ ელენე და თეკო ვნახე თავიანთ ბიჭებთან ერთად და მერე ლუკა, რომლის გოგოც ასევე მალე შემოგვიერთდა. მსიამოვნებს შეყვარებული და ბედნიერი ადამიანების ყურება, თუმცა, რა თქმა უნდა, ეს არ არის ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც თავს ასე კარგად ვგრძნობ :)

წვიმიანმა გაზაფხულმა ჩემს ცხოვრებაში თავისი “მისია” შეასრულა და ბოლო დღეებს ითვლის. წინ ზაფხულია – საქმეებით დატვირთული ივნისი და ემოციებით დატვირთული ივლისი. აი, აგვისტოს რაც შეეხება, ჯერ წარმოდგენაც არ მაქვს რა მოხდება, სად ვიქნები, რას გავაკეთებ. თუმცა ეს წინასწარ როგორ უნდა ვიცოდე. ახლა მხოლოდ ის ვიცი, რომ საწოლიდან ადგომის დროა.

All the lonely people

საერთოდ ვეღარ ვწერ… უფრო სწორად, ვეღარ ვაქვეყნებ. რომ ნახოთ, რამდენი შენახული draft მაქვს და კიდევ რამდენი წავშალე… როგორც კი ნიუ პოსტის ფანჯარას ვხსნი, მაშინვე ვიწყებ სიტყვების ძებნას, რომ ჩემი გრძნობები გადმოვცე, მაგრამ რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მიჭირს ამაზე ლაპარაკი.

tmbl

არადა, გამუდმებით წერის მოთხოვნილება მაქვს… თან “ნორვეგიული ტყე” რომ წავიკითხე, ერთი ფრაზა ჩამებეჭდა თავში:

იმისთვის რომ მოვლენებს ბოლომდე ჩავწვდე, მათზე უნდა ვწერო

ამბობს ვატანაბე და მერე ისე წერს, ისე იხსენებს ყველაფერს თბილისიდან ბათუმამდე მატარებელში რომ თვალისდაუხამხამებლად შემოგეკითხება.

2 თვეზე მეტი გავიდა იმ დღეებიდან, როცა ზამთრის გაცილება და გაზაფხულთან შეხვედრა ზღვაზე გადავწყვიტე. განმარტოება და ყველაფერზე ფიქრი მინდოდა, მაგრამ ისევ თავიდან დაიწყო, ისევ წრეზე წავედი… ხანდახან მგონია, რომ ერთი უიღბლო ვინმე ვარ, ვინც ყოველდღე მიდის ჯიხურთან, ყიდულობს ლატარიის ბილეთს და ვერასოდეს იგებს ჯეკპოტს.

დავწერე, მაგრამ მაინც ვერაფერს ჩავწვდი.

 

როგორ გახდა თამთა ავად და რაზე ფიქრობდა ამ დღეებში

წიგნებში ან ფილმებში არის ხოლმე ასეთი სათაურები, ჰოდა მეც მოგიყვებით.

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ შაბათს თანამშრომლებთან, არტ დირექტორთან, ფოტოგრაფთან და ჩვენს პატარა მოდელთან ერთად აგარისკენ გავემართე. სულ მალე იქ ავტობანის ახალი მონაკვეთი გაიხსნება, თუმცა სანამ ჯერ კიდევ სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობს, ჩვენს გადასაღებ მოედნად იქცა.

weroebi

ამინდში თან გაგვიმართლა (რადგან არ წვიმდა) და თან არა (რადგან საშინელი ქარი იყო)… მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო გავცივდი და უკვე მეოთხე დღეა საწოლში ვწევარ.

ასეთ დღეებში, ბევრი არაფერი ხდება ხოლმე, რადგან გარესამყაროს მოწყვეტილი ხარ, მაგრამ, სამაგიეროდ, ფიქრისთვის კი გრჩება დრპ. ავადმყოფობის მიუხედავად, მგონია, რომ ჩემს ცხოვრებაში ნამდვილი გაზაფხულია. არ ვიცი, როგორ მოხდა, რომ სამყარომ ასე ზედმიწევნით გაიგო რა მინდოდა და პირველი მარტიდან ახალი ეტაპი დაიწყო.

ძალიან მიყვარს ხოლმე მოვლენების ჯაჭვის ძიება და მიხარია, როცა ვრწმუნდები, ჩემი გადაწყვეტილებების სისწორეში ან თუნდაც იმაში, რომ იმან, რაც ჩემგან დამოუკიდებლად მოხდა და რასაც ძალიან განვიცდიდი, ყველაფერი უკეთესობისკენ შეცვალა.

ფიქრი ყოველთვის მიყვარდა, დაფიქრებას კი ახლა ვსწავლობ… ბევრი სულელური ნაბიჯი გადავდგი, რასაც თავის დროზე ვამართლებდი, მაგრამ დღეს მინდა, რომ უფრო წინდახედული ვიყო. პედანტური გათვლებით, ალბათ, ვერასდროს ვიცხოვრებ, თუმცა სანამ რამეს ვიტყვი/გავაკეთებ ათამდე… არა, სამამდე მაინც დავითვლი :)

რობი, მე და ნიკი

ძილის წინ facebook ჩამოვსქროლე და გავიგე, რომ 27 მაისს თბილისში რობი უილიამსი ჩამოდის. გამიხარდა, მისი რეპერტუარიდან რამდენიმე სიმღერა მიყვარს და თვითონ ტიპაჟიც მომწონს.

eternity024

ახალგაზრდობაში ძალიან სექსუალური იყო ^^

ვერ ვიტყვი, ჩემი საყვარელი მუსიკოსია-მეთქი, მაგრამ მის კონცერტს აუცილებლად დავესწრები. ყველაზე მეტად ის მახარებს, რომ საქართველოში კარგი მუსიკოსები ჩამოჰყავთ და ჩამოდიან. ამის ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი შარშანდელი Open Air იყო, რომლის ლაინ აფის დაანონსებას წელსაც მოუთმენლად ველი. იმაზე კი საერთოდ აღარ ვლაპარაკობ, ქართული კლუბები ელექტრონული მუსიკის მოყვარულებს როგორ ანებივრებენ.

ასეთ მომენტებში, სრულიად რეალურად მეჩვენება იმაზე ფიქრიც, რომ ერთ მშვენიერ დღეს საქართველოში ნიქ ქეივსაც აუცილებლად მოვუსმენთ, თუმცა მას შემდეგ რაც მისი შვილი ტრაგიკულად დაიღუპა, კონცერტი აღარ გაუმართავს. იმედი მაქვს, რომ მუსიკალური კარიერა არ დაუსრულებია და სცენას ისევ დაუბრუნდება.

12922093_884893458276621_267208245_o

კადრი ფილმიდან “20000 დღე დედამიწაზე”

მანამდე კი ველი მის წიგნს, რომელიც, როგორც გავიგე ქართულ ენაზე ითარგმნა. უკვე იმასაც არ გამოვრიცხავ, რომ სწორედ ამ წიგნის პრეზენტაციაზე მოიწვიონ. აი, მაშინ კი ყველაფერს გავაკეთებ, რომ მასთან შესახვედრად აკრედიტაცია მივიღო – მზად ვარ ჩემს ბლოგზე ყველა პოსტს ჩამოვუარო, დავაედითო და ნიქ ქეივს მივუძღვნა :)

ისე, ხანდახან მართლა ვფიქრობ ხოლმე თემატური ბლოგის შექმნაზე. რამდენიმე მცდელობაც მქონდა – ჯერ online shopping-ზე დავიწყე წერა, ხან უნივერსიტეტის პრობლემებზე, მაგრამ მალე მომბეზრდა. შარშან კი “ვილა ყიყლიყოს” იდეა გამიჩნდა, რომელიც, ზუსტად ვიცი, ძალიან მეყვარება, თუმცა ჯერ თავი ვერ მოვაბი.

არაუშავს… რატომღაც დარწმუნებული ვარ, რომ ამის დროც მოვა და ჩემს ცხოვრებაში ბევრი, ძალიან ბევრი საინტერესო ამბავი მოხდება, რომლებზეც აუცილებლად მოგიყვებით :)