პირველი ივნისი და პირველი პოსტი

ეს პოსტი ძალიან მიყვარს და, მგონი, იმსახურებს აქ ყოფნას ♡

ვილა ყიყლიყო

1 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც “ვილა ყიყლიყო” wordpress-ზე დავარეგისტრირე, თუმცა მხოლოდ დღეს გადავწყვიტე პირველი პოსტის დაწერა. სიმართლე გითხრათ, ზუსტად არ ვიცი საიდან უნდა დავიწყო… ალბათ, ჩემი ბავშვობიდან.

სურ0 90-იანების ფოტოატელიე

რამდენიმე დღის წინ საქართველოს დამოუკიდებლობის 25 წლის იუბილე აღვნიშნეთ. მე ზუსტად იმ წლის 20 დეკემბერს, უკვე დამოუკიდებელ საქართველოში დავიბადე, თუმცა მეორე დღეს სამოქალაქო ომი და, როგორც ამბობენ “ბნელი” 90-იანების ერაც დაიწყო. ახლა ვხვდები, რად უჯდებოდათ ჩვენს მშობლებს იმ პერიოდში ცხოვრება, თუმცა მათივე წყალობით ბავშვებმა ეს ნაკლებად ვიგრძენით.

ჩემს საყვარელ მაგალითს მოგიყვანთ – მაშინ, როცა შუქი ქრებოდა (ეს კი საკმაოდ ხშირად ხდებოდა) მამა დამალობანას გვათამაშებდა ხოლმე. ჯერ სამალავის პოვნაში გვეხმარებოდა (მახსოვს, ჩემი ძმა ერთხელ კარადის თავზეც კი შემოსვა), მერე კი მინიშნებებს გვაძლევდა – “ცივა/ცხელას” სახით. ალბათ, ეს უფრო ზამთრის გასართობი იყო, რადგან თბილ ამინდებში მთელ დროს ეზოში ვატარებდით. ჩვენს ქუჩაზე ძალიან ბევრნი ვიყავით და ხშირად გაიგებდით შემდეგ ფრაზას: “დე, 5 წუთიც ვიქნები და ამოვალ” :)

ხანდახან კონცერტებსაც ვატარებდით – მახსოვს, როგორ გულმოდგინედ ვრეპეტიციობდით…

View original post 488 more words

უკანასკნელი ფოთოლი

ო’ჰენრის აქვს ერთი პატარა, ძალიან კარგი მოთხრობა “The last leaf”… თუ წაკითხული გაქვთ, მიხვდებით ახლა რასაც ვიტყვი – თითქოს ზუსტად ეს უკანასკნელი ფოთოლი ჩამოვარდა ჩემთვის…

fb_img_1477222473974

გქონიათ ცხოვრებაში ისეთი პერიოდი, როდესაც არაფერი გამოგდით? ყველაფერი თქვენგან დამოუკიდებლად ფუჭდება და უკან მიდის… ზუსტად ასე ვარ ბოლო დროს.

ოჯახი, სამსახური, პირადი ცხოვრება – სრული კრახი.

და მაინც იმედს არ ვკარგავდი, ვცდილობდი კარგი განწყობა შემენარჩუნებინა და “პატრონუსის” თეორიას მივყოლოდი, რომელიც დემენტორების დამარცხებაში გეხმარება.

ზუსტად ასე გაჩნდა ჩემს ცხოვრებაში იდეა, რომელიც ერთადერთი ნათელი წერტილი იყო და რომლის განხორციელების შემდეგაც, მჯეროდა, ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვლებოდა.

თითქმის მთელ ჩემს დროს ამაზე ფიქრს ვუთმობდი, უახლოეს მეგობრებსაც გავუზიარე და ერთ-ერთ მათგანთან ერთად დაგეგმვაც დავიწყე, თუ როგორ მოგვეყვანა სისრულეში. ეს უნდა ყოფილიყო ერთი პატარა, საყვარელი Start up, რომელიც ადამიანებს სახეზე ღიმილს მოგვრიდა და მათ ყოველდღიურობას გააფერადებდა.

დავიწყეთ მზადება და ვფიქრობდით, რომ დეკემბერში დაგვეწყო, თუმცა გუშინ აღმოვაჩინე, რომ ზუსტად 3 დღის წინ აბსოლიტურად იდენტური იდეა სხვამ უკვე რეალობად აქცია.

ალბათ, ვერავინ მიხვდა რატომ განვიცადე ასე ძალიან ეს ამბავი – ხდება ხოლმე რომ ერთნაირი იდეა სხვადასხვა ადამიანებს ერთდროულად ებადებათ და შემდეგ ყველაფერი დასწრებაზეა, მაგრამ მე ამისთვის მზად არ ვიყავი.

მართლა ვერ ვუშვებ, რომ დამთხვევაა. მგონია, რომ ცხოვრება უბრალოდ დამცინის. ვიცი, გიჟის სიტყვებს გავს, მაგრამ სხვა ახსნას ვერ ვპოულობ.

მუსიკალური კვირის დღეები

ინსპირაცია

მუსიკის კალენდარი

მართალია, გიორგი გვიმტკიცებს, რომ ყოველი დღე შაბათია, თუმცა მე მაინც დავასრულებ მის დაწყებულ საქმეს და კვირის დღეების ფლეილისთს შემოგთავაზებთ.

music

ორშაბათი – მძიმე და ლურჯი :)

New Order – Blue Monday

The Verve – Makeit ’till Monday

სამშაბათი

The Rolling Stones- Ruby Tuesday

The Minders – Hooray for Tuesday

ოთხშაბათი

Simon & Garfunkel – Wednesday Morning, 3.a.m.

John Frusciante – Wednesday’s song

ხუთშაბათი

Harry Nilson – Thursday

David Bowie – Thursday’s child

პარასკევი 

The Cure – Friday I’m in love

Nouvelle Vague – Friday night, Saturday morning

შაბათი

Tom Waits – The heart of Saturday night

ისევ The Cure – 10:15 Saturday night

კვირა

Portishead -Gloomy Sunday

The Velvet Underground -Sunday Morning

თვეში ერთხელ მაინც დავწერო

სექტემბერი ისეთი თვეა, ცოტათი ახალ წელს რომ გავს. აი, პატარ-პატარა თასქების დაწყებას ორშაბათისთვის ვდებთ ხოლმე, უფრო დიდი გეგმებისთვის კი სექტემბერია.

My new life chapter one concept for fresh start, new year resolu

Chapter 12737282 :D

თან უცნაური ისაა, რომ ამდენი სამსახურის მიუხედავად, არც ერთ მათგანში შვებულების გამოყენება არ დამჭირვებია – ზაფხულში ყველა ქუდს იხურავდა და არდადეგებზე მიდიოდა. შეიძლება ითქვას, რომ საბავშვო ბაღიდან მოყოლებული ამ რეჟიმში ვარ და ყოველ ზაფხულს გემრიელად ვისვენებ.

წელსაც ასე, ივნისის ბოლოს დასრულდა ჩვენი პროექტი და გადავწყვიტე სექტემბრამდე დამესვენა, შემდეგ კი ისევ ახალი სამსახურის ძებნა დამეწყო. თუმცა ამჯერად ძალიან მინდოდა (და კვლავაც მინდა), რომ უფრო სტაბილური საქმისთვის მომეკიდა ხელი.

ცალკე პოსტი უნდა დავწერო იმაზე, თუ როგორ განვითარდა მოვლენები – ჩემთვის აბსურდულ სიტუაციაში აღმოვჩნდი, თუმცა ამაზე მოგვიანებით.

მოკლედ, სექტემბრიდან ახალი ცხოვრების დაწყება არ გამომივიდა, თუმცა ოქტომბერსაც რა უჭირს? :D

Holly days :)

2 წლის შემდეგ რუმინეთში დავბრუნდი. ძალიან მიხაროდა და ველოდი იმ მომენტს, როცა თვითმფრინავი ბუქარესტის აეროპორტში დაეშვებოდა. ამჯერად უკვე ყველა დეტალი მახსოვდა და თან არც მარტო ვიყავი. არადა, დღემდე მახსოვს როგორი დაბნეული ვიყავი სულ პირველად.

oooooo

 

რამდენიმე ძველი ნაცნობი ვნახე, თუმცა არა ის ადამიანები, ვისთანაც ყველაზე მეტი ემოცია და თავგადასავალი მაკავშირებდა. სანამ წავიდოდი, ვეკითხებოდი ჩემს თავს – მართლა ეს ქვეყანა მიყვარს ასე ძალიან თუ უბრალოდ იმ 8 თვეს “მივტირი”-მეთქი… აღმოჩნდა, რომ ორივენიცა :D

საქართველოში დაბრუნებისთანავე 1 კვირა არ ამომისუნთქავს – შაბათს გამთენიისას ჩამოვფრინდი, დავიძინე და საღამოს “მზესუმზირას ეზოზე” ავედი. შემდეგ იყო ჩვენი კამპანიის დახურვა ფოთში. ჩემს ცხოვრებაში ეს იყო პირველი პროექტი, რომელმაც თავიდან ბოლომდე ჩემს ხელში გაიარა. ძალიან დიდი გამოცდილება მივიღე და ბევრი ახალი თვისება აღმოვაჩინე ჩემს თავში.

lll

ფოთიდან კი პირდაპირ Tbilisi Open Air-ზე აღმოვჩნდი. წელს, ჩემთვის, არც ისე საინტერესო line up იყო, თუმცა ამ ფესტივალის ერთგული გულშემატკივარი ვარ და, რა თქმა უნდა, არ გამოვტოვებდი. ძალიან მომეწონა ახალი ლოკაცია. იმედი მაქვს, რომ მომავალ წელს ჩემს საყვარელ მუსიკოსებსაც მოვუსმენ და ისეთივე მძაფრი ემოციები მექნება, როგორც შარშან.

ახლა რამდენიმე დღეში GemFest-ზე მივდივარ. მერე კი აუცილებლად კარგად უნდა დავისვენო -აგვისტოს მეორე ნახევრიდან სოფელი, ჰამაკი და წიგნები მელიან.

hhh

იმედია, თქვენც სასიამოვნოდ ატარებთ ზაფხულს. დააგროვეთ ბევრი საინტერესო ამბავი და აუცილებლად მოგვიყევით.

We need to talk about …

რამდენიმე წელია ამ ფილმის შესახებ ვიცი, თუმცა ყოველთვის თავს ვარიდებდი ხოლმე შინაარსის მოსმენას ან ტრეილერის ნახვას, შესაბამისად წარმოდგენაც კი არ მქონდა რაზე იყო. ვიცოდი მხოლოდ სახელი და მსახიობები. დღეს შემთხვევით წავაწყდი ტელევიზორში და ვუყურე.

We-Need-To-Talk-About-Kevin-DI

საერთოდ, მე ვარ ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ღამით, ჩაბნელებულ ოთახში, სრულიად მარტომ ნახოს საშინელებათა ჟანრის ფილმი და შემდეგ მშვიდად დაიძინოს. თუმცა არსებობს თემები, რომლებმაც შეუძლებელია არ აგაღელვოს. ზუსტად ასეთი აღმოჩნდა “We Need To Talk About Kevin” და ზედმეტად პატეთიკური არ ვიქნები, ალბათ, თუ ვიტყვი, რომ შემძრა.

ყოველთვის, როდესაც ფილმი ასეთ შთაბეჭდილებას ახდენს და საფიქრალს მიჩენს, ვცდილობ ვიპოვო ხოლმე საინტერესო მიმოხილვები მათ შესახებ, თუმცა ტექნიკურ მხარეებს არ ვგულისხმობ – ნაკლებად მაინტერესებს მსახიობების შესრულება, ოპერატორის ნამუშევარი, რეჟისორის ესთეტიკა და ა.შ.

ისე ნუ გაიგებთ, თითქოს ამ ყველაფერს ხაზს ვუსვამ. პირიქით, დარწმუნებული ვარ, რომ ძალიან დიდი და გადამწყვეტი მნიშვნელობაც კი აქვს, მაგრამ ჩემთვის უფრო საინტერესო შინაარსობრივი მხარე და პერსონაჟების ქცევის, ხასიათის ახსნაა, რასაც ყოველთვის ვერ ვახერხებ. ძალიან ბევრჯერ ყოფილა, რომ მინახავს ფილმი, ძალიან მომწონებია, თუმცა მას შემდეგ გამიზარებია ბოლომდე, როცა რამდენიმე მიმოხილვა მაინც წამიკითხავს. არა იმიტომ, რომ მე თვითონ ვერ ვაზროვნებ, უბრალოდ როდესაც უბრალო მაყურებელი ხარ აუცილებლად გამოგრჩება რამდენიმე საინტერესო დეტალი, სიმბოლო და მინიშნება. აი, მაგალითად, მსგავსი მიმოხილვები კი ამ სიცარიელეს ავსებს:

სიამოვნებით ვიქნებოდი კინოკლუბის წევრი, სადაც ფილმის ჩვენების შემდეგ დისკუსია გაიმართებოდა. სხვის აზრსაც მოვისმენდი და ჩემსასაც ვიტყოდი. ზუსტად ამიტომ არ დავასრულე პოსტის სათაური “Kevin”-ით, რადგან მხოლოდ მასზე კი არა, ზოგადად უნდა ვილაპარაკოთ, ვიმსჯელოთ, მოვუსმინოთ ერთმანეთს, გავაანალიზოთ ძალიან ბევრი თემა და საკითხი. იგივე შეიძლება ითქვას წიგნებზეც, რა თქმა უნდა. მით უმეტეს რომ ამ გადაცემიდან გავიგე, თურმე ეს ფილმი ამავე სახელწოდების მქონე წიგნის მიხედვით ყოფილა შექმნილი, რომელიც ქართულადაც უთარგმნიათ.

იმის მიუხედავად, რომ ფილმი უკვე ვნახე, ოდნავადაც არ გამნელებია ინტერესი და აუცილებლად წავიკითხავ.

Tuesday Evening, Rain was Falling

3 თვის შემდეგ ისევ წავედი ბათუმში. ამჯერად Maroon 5-ის კონცერტის გამო, რომელიც ჩემი საყვარელი ჯგუფი არასოდეს ყოფილა (თუმცა, რატომღაც, მაინც ყველა მათი ჰიტი მცოდნია)… მთელი თბილისი რიგ-რიგობით გაიხვეტა თბილისიდან (თბილისი თბილისიდან გაიხვეტა – რა უცნაურია) და მეც არ ჩამოვრჩი… ვიყიდე ბილეთი, ვიპოვე თანამგზავრები, გავაცდინე სამსახური და გავუყევი წვიმიან გზას.

წვიმაც იყო და წვიმაც, ის რაც ბათუმში დაგვხვდა. უმრავლესობა მომზადებული იყო, მე კი თხელი მოსაცმელი და კეტები მეცვა. თავიდან ბოლომდე დავსველდი, მაგრამ რატომღაც ერთგული ფანივით ბოლო წუთამდე ვიდექი, ვკანკალებდი და ერთი სული მქონდა, როდის დამთავრდებოდა ეს უღიმღამო კონცერტი. იმ მომენტში ძალიანაც ვნანობდი იქ წასვლას, თუმცა როცა სახლამდე მივჭყლაპუნდი, გამოვიცვალე, გავშრი და გავთბი ეს ყველაფერი არც ისე დიდ ტრაგედიად მომეჩვენა. ბოლოს და ბოლოს, წინა პოსტი ხომ სწორედ წვიმაში მოცეკვავე გოგონაზე იყო…

raindance

ბათუმში ბევრი რამ შეიძლება გაგახსენდეს. არა, მარტო ბათუმში კი არა, ნებისმიერ ადგილას, რომელთან დაკავშირებული მოგონებებიც გაქვს. თავის მხრივ, ეს მოგონებებიც რამდენიმე კატეგორიად იყოფიან:

  • ერთმნიშვნელოვნად ტკბილი
  • მომწარო, მაგრამ სასიამოვნო
  • ტკივილიანი მოგონებები

ბოლოდან რომ მივყვეთ, ტკივილიანი მოგონება აუცილებლად ტკივილს არც უნდა უკავშირდებოდეს… პირიქით, შესაძლოა შენი ცხოვრების ძალიან ბედნიერ მომენტსაც კი გახსენებდეს და სწორედ ის გაყენებდეს ტკივილს, რომ ეს ყველაფერი წარსულში დარჩა…

თუმცა, როგორც წესი, დროის გასვლასთან ერთად ეს მოგონებები სიმძაფრებს კარგავენ და ჯერ უბრალოდ მომწარო გემო დაკრავთ, შემდეგ კი საერთოდ ისე ტკბებიან, შეიძლება დიაბეტიც კი დაგვემართოს :)

კიდევ ბევრნაირი მოგონება არსებობს – ზოგის დავიწყება რომ გვინდა, ზოგი კი, პირიქით. ფოტოები, ვიდეოები, ჩანაწერები, სამახსოვრო ნივთებიც ხომ ამ მოგონებების ნაწილია. ახლა ჩემი 6 თუ 7 კვადრატული ოთახიც იმდენ მოგონებას ინახავს, სათითაოდ რომ მივყვე, ალბათ 1 თვეც არ მეყოფა მოსაყოლად. თუმცა ხანდახან მაინც ამომიტივტივდებიან ხოლმე განსაკუთრებული ამბები თავში და ძალიან მინდება აქ დავწერო.

ახლა უკვე გვიანია, რადგან გათენდა (ისევ) … მე სულ რაღაც 4 საათში უნდა ავდგე და სამსახურის საქმეზე წავიდე. ამიტომ ამ პოსტს აქ დავასრულებ და ამ სიმღერას დავტოვებ, რომელიც ერთ-ერთ ყველაზე მოგონებებიან ფილმს გასდევს ფონად :)