დაბდღის ქრონიკები = ))

მოგეხსენებათ, გუშინ დაბადების დღე მქონდა და სტუმრებსაც ველოდებოდი.
დილიდან გავშალეთ სუფრა და 4 საათისთვის პირველი მერცხლებიც გამოჩნდნენ. ნელნელა სხვებიც შემოგვემატნენ თქვენთვის ეს სახელები ალბათ არაფრისმთქმელია, მაგრამ მაინც მინდა, რომ ჩამოვთვალო: ნათია, ლაშა, თაკო, ნინო, ლიზი, ირაკლი, ნინიკო, თეკო, აჩი, ქეთი, მარიკა, ირმა, გვანცა, ნუცა და თქვენი მონა-მორჩილი – მე. (ჩემს ძმას და მამიდაშვილის შვილს არ ვთვლი).
ნუ, მოკლედ, რომ დავსხედით მშობლები გავისტუმრე და მთელი სახლი ჩვენს განკარგულებაში იყო.
ჯერ ტრადიციულად სადღეგრძელოებით დავიწყეთ (ჩემი “სიმღერის” ფონზე), მერე დაგრადუსდნენ, გიტარაც მოიმარჯვეს (არადა რომ გეკითხა ირაკლის ხელი ქონდა გაჭრილი, აჩი “მეე, არა მე დრამზე ვუკრავ მარტო”, გვანცა “არვიცი დაკვრაა”) და უკვე ყველანი ვმღეროდით…
ასე, მხიარულებასა და სიცილში გავიდა რამდენიმე საათი. ტელეფონი, რა თქმა უნდა, ყოველ 5 წუთში ერთხელ რეკავდა და მეც ნაცნობ-უცნობისაგან სიხარულით ვიღებდი მილოცვებს. ჰოდა, მორიგმა ზარმა მოლოცვასთან ერთად შემატყობინა, რომ კარები გამეღო. გავედი და იქ კალათა დამხვდა, რომელშიც გაბანტული სტაფილო იდო. ძალიან გავბრაზდი. ვიფიქრე დამცინოდნენ, მაგრამ როცა კალათაში წერილიც ვნახე” სკუპის სტაფილო უყვარს და აჭამეო” მივხვდი კალატაზე გადაფარებული ნაჭრის ქვეშ რაღაც, უფრო სწორად კი, კურდღელი უნდა მჯდარიყო…
მოკლედ, პატარა ბაჭიამ ყველა ძალიან გაგვამხიარულა, მაგრამ მე ვნერვიულობ კიდეც. ყუთში მყავს გამომწყვდეული, ხანდახან ისე ფართხალებს, გული მისკდება… ძალიან მეშინია არ მომიკვდეს. თან + ერთი უსიამოვნო მომენტი – როცა გარეთ ვუშვებ, სულ ცურცლავს : D : D
ძალიან საყვარელია, მაგრამ ალბათ არ დავიტოვებ… არც ვიცი სად წავიყვანო, რომ გავუშვა ტყეში არც ვიცი იცოცხლებს თუ არა, თან ეხლა ზამთარია და გაიყინება… იმ ბიჭისაც მიტყდება, ვინც მაჩუქა. მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს. ვერ მოვუვლი კარგად და მერე მაგაზე დარდი გადამიყოლებს.
ჰო, მოკლედ გავაგრძელოთ. 11საათიდან სტუმრებმა წასვლა დაიწყეს. ბოლოს მე, ნუცა და ირმა დავრჩით (ნუცა მეზობელია, ირმა კიდევ ჩემთან რჩებოდა ღამით). ჩემი ძმის ძმაკაცები შემოვიდნენ ცოტა ხნით და 12 საათისთვის მშობლებიც დაბრუნდნენ. ავალაგეთ სუფრა, კიდევ ერთხელ დავათვალიერეთ საჩუქრები, გავაცილეთ ნუცა და დავწექით…
გვიან დავიძინეთ და არც ადრე გაღვიძების პერსპექტივა გვხიბლავდა დიდად, მაგრამ გვანცა დაგვადგა 11 საათზე.
მოკლედ რომ ვთქვა, ძალიან კმაყოფილი და ბედნიერი ვარ, რომ ჩემი საყვარელი მეგობრები ერთად შEვკრიბე. მათ გვერდით თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ ხოლმე <3 <3 <3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s