გადავსებული აუდიტორიები

მართალია, იშვიათად ვწერ, მაგრამ ვცდილობ ჩემს პოსტებში იმ პრობლემებს შევეხო, რომელთა მოგვარებაც ძნელი სულაც არ არის… უბრალოდ, რატომღაც არავის უნდა პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე აიღოს. დღეს მინდა ვისაუბრო გადაჭედილი აუდიტორიების შესახებ. არ ვიცი, ამ მხრივ რა სიტუაციაა სხვა ფაკულტეტებზე, ამიტომ მე სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა სტუდენტების გასაჭირზე გიამბობთ (და შევეცდებო, რამდენიმე დღეში ფოტომასალაც ავტვირთო)…

როგორც იცით, თბილისის სახელმწიფო უნივერსტეტი ყოველწლიურად ათასობით სტუდენტს იღებს. ჩვენს ფაკულტეტზე 700მდე აბიტურიენტი აბარებს ხოლმე. წესით, ეს პრობლემას არ უნდა წარმოადგენდეს, რადგან 11 კორპუსი ნამდვილად იძლევა ჯამში 20 000 სტუდენტის თავისუფლად დატევის საშუალებას. ამის მიუხედავად, ხშირად გვიტარდება ისეთი ლექციები, სადაც საუკეთესო შემთხვევაში ერთ მერხზე 3-4 კაცს ერთად გვიწევს ჯდომა, უფრო უარესსში კი პირდაპირ იატაკზე ვთავსდებით.

ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, მოქმედებს სწავლის ხარისხზეც. როცა არაკომფორტულად ზიხარ, დაძაბული ხარ, რომ გვერდზე მჯდომი ზედმეტი მოძრაობებით არ შეაწუხო. დიდ აუდიტორიებში არის სმენადობის პრობლემაც. რადგან ბოლო რიგებში მიჭუჭყნულ სტუდენტებს ხშირად არ ესმით რას ლაპარაკობს ლექტორი (ეს იმ შემთხვევაში, თუ აუდიტორიაში მიკროფონი არ დგას).

არ ვიცი, რატომ არის ასეთი ძნელი, დასხდნენ ადმინისტრაციის წარმომადგენლები და შეადგინონ ნორმალური ცხრილები, განსაზღვრონ სტუდენტების ის მაქსიმალური რაოდენობა, რაც უნდა იყოს ლექციაზე. გაყონ ეს 100კაციანი ჯგუფები, 2-3 ნაწილად…

ამ შემთხვევაში ალბათ ლექტორებისათვის ხელფასის გაზრდა მოუწევთ (თუ მათი ჰონორარი სალექციო საათებზეა დამოკიდებული), მაგრამ, მგონი, დროა მოეშვან ჩვენი განათლების ხარჯზე ეკონომიის კეთებას.

Advertisements

თსუ-ს Flashmob

სულ რამდენიმე კვირაა, რაც ტელეკომპანია ”იმედმა” საქართველოს სხვადასხვა უნივერსიტეტის სტუდენტები ახალ პროექტში ჩართო. გადაცემას ”ფლეშმობ შოუ” ჰქვია და, შესაბამისად, უნივერსტეტები ერთმანეთს ფლეშმობებით ეჯიბრებიან. საუკეთესოს მაყურებელი ავლენს sms-ების მეშვეობით. თუმცა, რატომღაც, ყოველთვის მგონია, რომ ასეთ კონკურსებში მაყურებლები კი არა, ისევ და ისევ მონაწილეები და მათი ნაცნობ-მეგობრები ამესიჯებენ ხოლმე. მაგრამ ეს სულ სხვა თემაა…

სხვა უნივერსტეტებთან ერთად ”ფლეშმობ შოუში” თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტიც ჩაერთო. პირველ რიგში, ძალიან გამიკვირდა ის ფაქტი, რომ მათ მიერ დადგმულ ფლეშმობში სულ რამდენიმე სტუდენტმა მიიღო მონაწილეობა (მე დაახლოებით 15-20 კაცი დავთვალე) და ეს მაშინ, როდესაც თსუ-ში ათასობით სტუდენტი სწავლობს. ჩემი აზრით, ასეთი რესურსის გამოუყენებლობა სისულელეა, რადგან მასშტაბურობა ფლეშმობს განსაკუთრებულ ხიბლს მატებს.

თსუ-ს ფლეშმობმა კი არანაირი ოვაცია არ გამოიწვია. იმის მიუხედავად, რომ მათ მიერ არჩეული ლიდერის, სამური ბალდეს მიმართ მე სიმპათიით ვარ განწყობილი, მისი გამოსვლაც ძალიან უფერული მომეჩვენა.

საერთოდ, ვერ მივხვდი, რის საფუძველზე შეირჩა ეს ჯგუფი ფლეშმობის ჩასატარებლად? ჩვენს უნივერსტეტს 11 კორპუსი აქვს, ის არ არის პატარა, 300 და 400 კაციანი სასწავლებელი, სადაც ყველა ერთმანეთს იცნობს. მაინტერესებს რატომ არ გამოცხადდა ინფორმაცია ამ შოუს შესახებ მთელს უნივერსტეტში? რატომ არ ჩატარდა კასტინგი?

დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევაში გაცილებით საინტერესო და სანახაობრივი ფლეშმობი დაიდგმებოდა, ვიდრე სავაჭრო ცენტრში ტამტამების ფონზე ქოთნის ყვავილების შეტანაა… და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ თბილისის სახელმწიფო უნივერსტეტი, სადაც 20 000-მდე სტუდენტი სწავლობს, ჯამში შემოსული 8 000 ხმის 13%-ზე გაცილებით მეტს მიიღებდა…

როგორ ვიყოთ ერთდროულად ორ ადგილას?

რადგან 7 და 8 ოქტომბერი თბილისელებისათვი დასვენების დღეებად გამოცხადდა, შეგვიძლია ჩავთვალოთ, რომ თსუ-ს 2011/12 სასწავლო წლის პირველი კვირა მიიწურა. სტუდენტებმა ადმინისტრაციის კაბინეტებთან მრავალსაათიანი ყურყუტის და sms.tsu.ge-ს განწუყვეტელი refresh-ის შედეგად, როგორც იქნა მოვიპოვეთ კრედიტების გარკვეული რაოდენობა და ახლა ახალი სადარდებელი გამოგვიჩნდა – როგორ დავესწროთ ერთდროულად 2 ლექციას?

მართალია, გვპირდებოდნენ, რომ წელს ცხრილები გამოსწორდებოდა და საფაკულტეტო თუ არა, სპეციალობის (ამ შემთხვევაში, ჟურნალისტიკის) საგნები მაინც არ დაემთხვეოდა ერთმანეთს, მაგრამ პირობა პირობად დარჩა. და ამის გამო, დღეს ზუსტად 2 საათის განმავლობაში ვცდილობდით ორ თანაბარ ჯგუფად ისე გადავნაწილებულიყავით, რომ ერთი ლექციის ხარჯზე მეორე არ გაგვეცდინა.

ერთი შეხედვით, რა მომხიბლავად ჟღერს ცხრილების ჩვენს გემოზე შედგენა, მაგრამ ადმინისტრაციის მხრიდან ჩვენ მიმართ მონიჭებული ამ ბედნიერების უკან მე უპასუხისმგებლობას უფრო ვხედავ. აბა, ვის ექნება იმის დრო, რომ საგნების არჩევისას დღეებს და საათებს დაუწყოს შემოწმება? საგანი გახსნილია – მაშინვე უნდა დააფიქსირო, თორემ 2 წუთის შემდეგ შეიძლება გვიანი იყოს…

ზოგჯერ გვიმართლებს და ლექტორს ჩვენთვის მისაღებ დროსაც აღმოაჩნდება ხოლმე მეორე ჯგუფი, მაგრამ უფრო ხშირად იმაზეც სხვა საგანი გვემთხვევა და ვართ ასე – ხან ერთს ვესწრებით, ხან მეორეს. ხან 2 საათს ვანაწილებთ 2 საგანზე. მოკლედ, როგორც მოვახერხებთ.

ადმინისტრაციის პასუხი კი ყოველთვის ერთია – ეს მე არ მეხება, მე რა გავაკეთო, ამასთან მიბრძანდით, იმასთან განცხადება დაწერეთ, ეს ქენით, ის ქენით…

მოკლედ, ყველაფერი ჩვენი გასაკეთებელია. თვითონ რას გვიკეთებენ ნეტა?

სტუდენტების პროტესტი

 

ალბათ, ძნელი მისახვედრი არაა, რომ მე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტი ვარ და ამ ბლოგზე მის შესახებაც ვაპირებ წერას.

დღეს სწავლა დაიწყო. ჩემთვის ეს უკვე მეხუთე სემესტრია. ვფიქრობ, ჩვეულებრივი სტუდენტი ვარ – არც ძალიან წარმატებული და არც ბოლო რიგებში მყოფი. ამას თავიდანვე იმიტომ ვუსმევ ხაზს, რომ ვინმემ არ იფიქროს ლექტორებსა და ადმინისტრაციაზე დაბოღმილს აუცილებლად რაიმე ცუდის გამოძებნა მინდა.

დაახლოებით მსგავსი ბრალდება წაუყენეს დღეს იმ სტუდენტებს, რომელთაც საუნივერსიტეტო განათლების სისტემასა და თსუ-ში არსებული პრობლემები გააპროტესტეს.

თვალსაჩინოებისათვის, უყურეთ ”ლიბერალის” რეპორტაჟს:

განათლებისა და მეცნიერების მინისტრი, დიმიტრი შაშკინი ყველა სტუდენტს და, განსაკუთრებით, პირველკურსელებს ულოცავს სწავლის დაწყებას და არწმუნებს, რომ ”საქართველოში ყველაზე მაგარ უნივერსიტეტში ჩააბარეს, სადაც მაღალი დონის განათლებას მიიღებენ.”

თუმცა თავადვე ამბობს, რომ ობიექტური არ არის… ამის გამართლება კი, ისაა რომ ეს მისი მშობლიური უნივერსიტეტია. მერე რა, ჩემთვისაც მშობლიურია, მაგრამ მის ობიექტურად შეფასებაში ეს ხელს არ მიშლის.

ამიტომ ძალიან ხმამაღლა ვიტყვი: თსუ-ში მაღალი დონის განათლებას ვერ მიიღებ!!!

ალბათ ხშირად გაგიგიათ, რომ ამბობენ ”თუ სწავლა გინდა, ისწავლიო”. ნუთუ ეს უნდა იყოს მოუწესრიგებელი ცხრილების, გადავსებული აუდიტორიების, არარსებული ლიტერატურის, ქსეროქსებში გადაყრილი ფულის და კიდევ უამრავი სხვა პრობლემის გამართლება?

არ შეიძლება, რომ სწავლისთვის კარგი პირობები შეიქმნას და ადამიანი, რომელიც 4 წლის შემდეგ ამ უნივერსიტეტიდან გავა, თავს სამამულო ომის გმირად არ გრძნობდეს, რომელმაც მრავალწლიანი ბრძოლის შემდეგ რაღაცას მიაღწია?

თუმცა, ჩვენი რექტორი, სანდრო კვიტაშვილი ამ ყველაფრიდან უფრო მარტივ გამოსავალს ხედავს და უკმაყოფილო სტუდენტებს უბრალოდ უნივერსტეტის დატოვებისკენ მოუწოდებს შემდეგი სიტყვებით: ”თუ ვინმე რამეს გატყუებთ, ძალიან გთხოვთ, თქვენს თავებს მიხედეთ და ჩვენ ნუ გვაწუხებთ!”

აი, ასე: როდესაც თავს მოტყუებულად ვგრძნობთ, თურმე უნდა გავჩუმდეთ და ჩვენი მომტყუებლები არ შევაწუხოთ… ჩვენს რექტორს ბავშვობაში ბაღი არ მოსწონებია და ამის შესახებ ხმამაღლა უთქვამს (თუ უტირია?)… ნუ, მოკლედ, რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია, რომ სხვაგან გადაიყვანეს. ჩვენ უნივერსტეტში რაღაც პრობლემებს ვხედავთ – უნდა გადავიდეთ. მაინტერესებს, როდესაც არა სასწავლებლის, არამედ ზოგადად ქვეყანაში არსებული პრობლემების წინაშე გამოვთქვამთ პროტესტს, ქვეყნის დატოვებასაც ხომ არ მოგვთხოვს?

ვიდეოს ბოლო ნაწილში, ალბათ, შენიშნავდით, რომ უკმაყოფილო სტუდენტები რექტორისაგან ითხოვენ ხელშეუხებლობის გარანტიას. მათთვის, ვინც საქმის კურსში არაა, განვმარტავ, რომ ჩვენი უნივერსიტეტისთვის არც ცემა-ტყეპაა უცხო ხილი. შარშან, ჩემს თვალწინ თვითმმართველობის წევრებმა 2 ბიჭი გალახეს. მაშინ ისინი სახელმძღვანელოების თარგმნას ითხოვდნენ…

დღევანდელი მოვლენების შესახებ ხმა არ ამოუღიათ არც რუსთავი2-ის და არც იმედის ჟურნალისტებს. ზუსტად ამიტომ გადავწყვიტე ამ ბლოგის გახსნა და იმ პრობლემებზე წერა, რისი შეცვლაც გვინდა… და არა მათგან გაცლა და თვალის დახუჭვა (როგორც ამას ჩვენი რექტორი გვირჩევს ) .