Exploring

ბოლო წლებია ავიჩემე, რომ მაძიებელი ვარ. თუ ვინმე მთხოვს რომ საკუთარი თავი ერთი სიტყვით დავახასიათო, სწორედ ამას ვუპასუხებ.

explore

ბევრ რამეს ვეძებ – სიყვარულს, წარმატებას, თავგადასავალს, ემოციებს, შეგრძნებებს… არ მეშინია იმის, რომ ოდესმე ყველაფერს ვიპოვი და აღარ მეცოდინება რა გავაკეთო.

ყველაზე მეტად მაინც ჩემს თავს ვეძებ. ერთი შეხედვით სტაბილური გოგო ვარ – სკოლა დავამთავრე, უნივერსიტეტში ჩავაბარე, აი, მუშაობაც დავიწყე… ლოგიკურად რამდენიმე წელში უნდა გავთხოვდე (ამ სიტყვას ვერ ვიტან), ე.ი. დავოჯახდე ჯობს.. მერე შვილები გავაჩინო, კარიერაშიც რაღაც წარმატებებს მივაღწიო. ხანდახან უბედურიც უნდა ვიყო, მაგრამ მაინც ტკბილად დავბერდე და შვილიშვილებით გარშემორტყმულმა (იქნებ ერთ შვილთაშვილსაც მოვესწრო) დავლიო სული.

სიმართლე რომ გითხრათ ასეთი სცენარის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, მთავარი აქ დეტალებია. თორემ ასეთ გზას მსოფლიოში მილიონობით ქალი გადის.

დეტალებში იმ წუთებს, საათებს, დღეებს და კვირებს ვგულისხმობ, რომლებიც მარტო ჩემი იქნება. რომლებსაც, ალბათ, სხვა ადამიანებთანაც გავიზიარებ, თუმცა მეცოდინება, რომ ჩემს ადგილას ვერავინ და ვერასოდეს აღმოჩნდება – იქ, ისე და იმ დროს…

ჰო “ჯერ ახალგაზრდა ვარ, ჯერ ყველაფერი წინაა” – მაგრამ რეალურად არასდროს არ ვიცით რა არის წინ და საერთოდ არის თუ არა რამე. ამიტომ ვფიქრობ ბევრს წასულზე, რადგან მის არსებობაში ნამდვილად არ მეპარება ეჭვი და გული მწყდება დაკარგულ დროსა თუ მომენტებზე. გული მწყდება იმაზე, რომ შეიძლებოდა უფრო მეტი მომესწრო ამ 21 წლის განმავლობაში – გამეცნო უფრო მეტი ადამიანი, მომენახულებინა უფრო მეტი ადგილი, წამეკითხა უფრო მეტი წიგნი, მენახა უფრო მეტი ფილმი, მომესმინა უფრო მეტი მუსიკა, მქონოდა უფრო მეტი ინტერესი და გამეცა უფრო მეტი სითბო.

რატომ ველოდებოდი ყოველთვის ორშაბათებს, ახალი თვის პირველ რიცხვებს, 20 დეკემბრებს და 1 იანვრებს?

ახლა ვხვდები რომ ამის არანაირი საჭიროება არაა. სინამდვილეში ეს ყველაფერი უბრალოდ დროის ათვლის გასამარტივებლად გამოგონილი თარიღებია. სინამდვილეში არ არსებობს არანაირი დაბადების დღე და ახალი წელი. ორშაბათსაც შემთხვევით მოუწია ორშაბათობა, თორემ სავსებით შესაძლებელია ოთხშაბათი ყოფილიყო. და თუ ზაფხულში 10 საათზე ღამდება, ზამთარში კი 5-ზე, ე.ი. არც დღე-ღამეში ყოფილა 24 საათი.

ვიცი, ვერ გავთავისუფლდები ამ წესებისგან. ყოველ შემთხვევაში, თუ ისე ვაპირებ ცხოვრებას, როგორც ვცხოვრობ. თუ მინდა რომ ქალაქის რიტმს ფეხი ავუწყო (არადა, რა რიტმი აქვს თბილისს მსოფლიოს ქალაქებთან შედარებით…), მაგრამ იმას კი ვხვდები, რომ ჩემს გონებაში დანგრეული შეზღუდვები – ეს უკვე კარგი რამაა. ჯერ ზუსტად ვერ ვაცნობიერებ რა, მაგრამ როცა ამაზე ვფიქრობ ტვინი სიხარულის იმპულსებს უშვებს და გულზე ხელის დაუდებლადაც ვგრძნობ, რომ მარცხენა მხარეს, მკერდთან რაღაც გამალებით ფეთქავს…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s