ღიმილიანი (და გვირილიანი) გოგონა

 

სიცოცხლით სავსე ადამიანები მიყვარს – აი, სულ რომ დაცქრიალებენ, ლაპარაკის დროს სახე რომ უცინით, თვალებში ნაპერწკლები რომ აქვთ, სხვებზე მეტად რომ გრძნობენ და სხვებზე მეტად რომ გაგრძნობინებენ.

ასეთი გოგოა თამთა, ჩემი თანამშრომელი.

თამთა გრიგოლია

გუშინ თამთას და მისი მეგობარი გოგონას პოეზიის საღამო იყო. ვიჯექი ძალიან შესაფერის, მყუდრო, რომანტიკულ, სანთლებიან და წითელღვინიან გარემოში, ვუსმენდი და ვუყურებდი მას, მიხაროდა რომ ყველა ლექსი, მათ შორის ისიც კი, რომელიც პირველად წაიკითხა, მე უკვე ვიცოდი.

და კიდევ – ძალიან მომინდა, მეც შემძლებოდა ცხოვრების ასე განცდა და შემდეგ ყველაფრის ასე ლამაზად გადმოცემა …

დასასრულის დასაწყისი

მოდი და თვალებში ჩახედვით მითხარი სიმართლე,

მერე კი გავმართოთ გრძნობების ნამდვილი მარულა,

ამქვეყნად სად არის (ან კიდევ) შენ რომ გთხოვ სიმართლეს,

გავიქცეთ ფარულად!..

რძისფერი ცრემლი სდის ჩემ ირგვლივ აგებულ საუფლოს,

მკერდზე კი ნაცრისფერ ტკივილს განიცდიან ქალები,

მასწავლე შენამდე სულ მოკლე ბილიკი, უფალო,

დავხარე თვალები…

გულში ჩამეწვეთა წამება _ უჟმური ამინდი,

სიზმარშიც ვერ ვუშლი სურვილებს ირიბად ზმორებას,

არ მინდა, გეტყვი, რომ არასდროს არვისთან არ მინდა

კვლავ განმეორება…

ფიქრში აწყობილი ყველა მოგონება დავშალე,

საკუთარ სხეულში (დღეს) უმისამართო გზირი ვარ,

და ვეღარც მომავლის იმედის მოვირგე თავშალი,

კუთხეში ვტირი-ვარ…

ხმაც მიმისუსტდა და აღარ შემიძლია ყვირილი,

თვალდასიებული გავყურებ წვიმიან მაისებს,

მივტირი უჩემოდ დაკრეფილ ცრემლიან გვირილებს

და…  ედელვაისებს…

ვენებში შხამიან სისხლს მიშვებს ვიღაცა ურჯულო,

ვგრძნობ, როგორ თანდათან (შენიდან ჩემამდე) შემცივდა,

დღეს შენ ხარ წარსულის აწმყოსთან გამრიგე მსაჯული,

ხმა მესმის ზეციდან…

რამდენჯერ გითხარი, ძახილი ხვეწნა არ გეგონოს,

როგორმე უშენოდ ვისწავლი ფიქრების აწყობას,

ვიღაცა გაზეთში კითხულობს ჩემს და შენს ნეკროლოგს,

მომიკვდა განწყობაც…

მიწასაც გვაყრიან, ხანდახან ბელტებსაც, გისოსებს

ღებავენ ვერცხლისფრად (არ ვიცი, ან) როგორც წესია,

ჩვენი თვე, აქამდე ვარდობის, დღეს შავებს იმოსავს,

ცრემლი სდის მესიას…

ეზოში სიჩუმე პატარა ბეღურამ აკენკა,

ცხენებიც კვნესიან უჩვენოდ ჩვენსავე თავლაში,

ისევ ნიღაბს ვირგებ ჩემ მიერ მოგონილ სარკესთან _

შევწყვიტე თამაში…

თამთა გრიგოლია

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s