ჩემი 4 წელი

 

სულ რამდენიმე წუთია, რაც ჩემი ბაკალავრიატში სწავლის ბოლო ლექციიდან დავბრუნდი, მერე ცოტა ხანს მეექვსე კორპუსთან ვიჯექი, მანამდე კი … მანამდე პირველის ეზოში ვიყავი, აქციაზე  (ისე, უნივერსტეტში ჩაბარება გარკვეულწილად ამ კორპუსის სიყვარულის გამოც გადავწყვიტე, თუმცა იქ მხოლოდ აქციებზე მომიწია სიარული, არც ერთი ლექცია არ ჩამტარებია :  ) საერთოდ, ჩემს ოთხწლიან სტუდენტობას ფონად სულ აქციები და პროტესტი გასდევდა, ასე რომ, სიმბოლურიც კი იყო ასეთი დასასრული.

მგონია, რომ 2009 წელს სოც.პოლზე ჩარიცხულებმა ცოოტათი მაინც გამოვაფხიზლეთ უნივერსიტეტი – იმის მაგივრად რომ თვითმმართველობის მოწყობილ ექსკურსიებზე გვევლო, მათგან იმას ვითხოვდით რაც პირველ რიგში ევალებოდათ. ექსკურსიებზე კი დამოუკიდებლად დავდიოდით.

პირველი და მეორე კურსი ზუსტად ამით გამოირჩეოდა ჩემთვის. მაშინ ვიყავი იმ ადამიანებთან ყველაზე ახლოს, რომლებიც ახლა ჩემი მეგობრები ან უკვე ძველი მეგობრები არიან. “ძველი” იმიტომ, რომ მესამე კურსიდან ყველაფერი შეიცვალა – გაჩნდა “ლაბორატორია 1918”.

შეიძლება, ძალიან ეგოისტურად ჟღერდეს, მაგრამ როცა რამდენიმე კვირის წინ გავიგე, რომ “ლაბორატორია” დაიშალა, ცოტათი გამიხარდა კიდეც. რატომღაც ვიფიქრე, რომ ახლა ჩვენ ისევ ერთად ვიქნებოდით, თუმცა მალევე მივხვდი, რომ აღარასდროს აღარაფერი ისე აღარ იქნება, როგორც ეს მაშინ იყო…

მესამე კურსიდან უკვე გამიჩნდა იმის აღქმა, რომ “სოც.პოლი” კი არა “ჟურნალისტი” ვიყავი. მართალია, მაშინ ჩემს პროფესიულ არჩევანთან დაკავშირებით გაუგებრობები მქონდა და სხვაგან გადასვლაზეც კი ვფიქრობდი, მაგრამ რატომღაც ვერ შეველიე. საერთოდ, უცნაური დამოკიდებულება ჩამომიყალიბდა თსუ-ს მიმართ, ალბათ, დაახლოებით ისეთი, როგორიც, ზოგადად, საქართველოს მიმართ მაქვს – მიყვარს, თან ძალიან მიყვარს, ვარ მისი დიდი გულშემატკივარი და მინდა რაიმე კარგი გავუკეთო, თუმცა ბევრი რამ არ მომწონს, ბევრი რამ უნდა შეიცვალოს!

ყველაზე უცნაური კიდევ ის გრძნობაა, ირმასთან ერთად რომ არ ვამთავრებ უნივერსიტეტს. სწავლის პირველივე კვირაში გავიცანი, ზუსტად მახსოვს, ქართულის ლექციაზე დააგვიანდა – ყვითელი თმა ჰქონდა და ყვითელი მაისური ეცვა. რამდენიმე საათის გაცნობილი მყავდა, როცა ვუთხარი – შენ, ალბათ, მშვილდოსანი იქნები მეთქი. არ შევმცდარვარ :)

სამაგიეროდ, კიდევ ერთი დამთხვევა მოხდა დღეს – პირველი ლექცია, რომელიც თსუ-ში ჩამიტარდა ინგლისური იყო. მაშინ გვერდზე ერთი ხუჭუჭა ბიჭი მეჯდა, რომელსაც აუდიტორია აერია და იმდენად გადამდებად ნერვიულობდა, რომ რატომღაც მეც ავნერვიულდი და ჩავთვალე, რომ სხვაგან ვიჯექი. ბოლოს აღმოჩნდა, რომ ის მართლა დაიკარგა, მე კი არა. ჰოდა, დღეს ჩვენი ბოლო ლექცია მე და გიოს ისევ იმავე აუდიტორიაში, იმავე მერხთან მიმსხდარებს გვქონდა:

ბოლო ლექცია

ბოლო ლექცია

პირველი სემესტრი ისეთი სასაცილო იყო, დავდიოდით მე და ირმა ლექციებზე და ჩვენს პოტენციურ მეგობრებს ვეძებდით დაახლოებით შემდეგი ტექსტებით “აი, ეს კარგი ტიპი ჩანს, მოდი, გავიცნოთ” )))) ბევრი, ვისთანაც მაშინ ვმეგობრობდით, ახლა ისეთი შორეულია ჩემთვის, ბევრი კი პირიქით – მაგალითად, ჩვენი თამთა. თავიდან გვეგონა, რომ ძალიან არ მოვწონდით, ქართულის ლექციაზე ჩვენ წინ იჯდა, ერთ დღეს კი უბრალოდ გადაჯდა და ჩავთვალეთ, რომ ჩვენმა გაუთავებელმა ლაპარაკმა შეაწუხა. მერე მახსოვს, ირმა როგორ გამომიტყდა, იმ დღეს თამთასთან ერთად თონის პური ვჭამე, ვილაპარაკეთ და კარგი გოგო აღმოჩნდაო :D

სამაგიეროდ, სულ სხვა მეგობარზე მხოლოდ 3-4 ჭიქა არყის მერე გამოვუტყდით ერთმანეთს, რომ მხოლოდ ერთმანეთის ხათრით ვემეგობრებოდით. აუ, ჩვენი სმა კიდევ ცალკე ისტორია იყო – პირველად, მარტო ჩვენ ორმა დავლიეთ, ჩემთან სახლში. ეს, ალბათ, პირველი და უკანასკნელი შემთხვევა იყო, როცა ჭაჭა ვისხი პირში და შემდეგ, ვითომც არაფერი ლექციაზე წავედით.

ამის შემდეგ, ორივე ჩვენგანმა გამოსცადა ისეთი სიმთვრალე, ხან მე რომ წავიყვანე არც მეტი, არც ნაკლები რესპუბლიკურში და ხან მან რომ მომიტანა და მიმაყუდა სადარბაზოს კართან. ისე, ყველა მოგონების წერა რომ დავიწყო, რაც უნივერსტეტთან მაკავშირებს, ძალიან დიდი პოსტი გამომივა, თუმცა გამომივიდეს – ჩემი ბლოგი არ არის ? :D

მერე იყო “ჯეობლოგნოტი” – ჩემი, ირმას, ლაშას და ულისეს პირველი ნაბიჯი “დიდ ჟურნალისტიკაში”, მაშინ მართლა გვჯეროდა, რომ რაღაცას შევცვლიდით… მერე იყო პერიოდი, როცა აღარ გვჯეროდა, მაგრამ ახლა ისევ იმედი მაქვს, რომ ყველაფერი გამოგვივა. (ახლა აქ ლაშა ქავთარაძე შემოვა და მოკუკავს : ))))

მნიშვნელოვანი იყო ის დღეები, რომლებიც დასში გავატარე – მართალია იქიდან ძალიან მალე წამოვედი, თუმცა ის ფაქტი, რომ ბევრ სტუდენტში ამომარჩიეს (თანაც, მხოლოდ ერთი კასტინგით) და თეატრთან შეხება მქონდა, სასიამოვნო გასახსენებლია ჩემთვის (ისე, ეტყობა, მაშინ სცენაზე მტვერი კარგად იყო გადაწმენდილი. აბა, ჰო ამბობენ თუ გადაყლაპე, თავს ვეღარ დაანებებო ?! : ))))

2010 წლის 5 თებერვალი იყო დღე, როცა პირველად შევიკრიბეთ. მაშინ ერთმანეთს კარგად არც კი ვიცნობდით და ზუსტად მაგ მიზნით გადავწყვიტეთ, ერთად გვექეიფა. ზუსტად მაგ დღიდან დაიწყო ის მეგობრობა, რომელზეც პოსტის დასაწყისში ვსაუბრობდი და რომელსაც ძალიან ბევრი კარგი დღე მოჰყვა – ტაბახმელაში, აბასთუმანში, ბორჯომში, ბათუმში და ა.შ.

უშუალოდ აკადემიურ პროცესებს რაც შეეხება, ბევრჯერ და ხმამაღლა დამიფიქსირებია ჩემი აზრი იმის შესახებ, რომ ამ მხრივ უნივერსტეტში ბევრი რამ არის მოსაწესრიგებელი, თუმცა მაინც მახსენდება ისეთი ლექციები, რომელთაც სიამოვნებით ვესწრებოდი, მახსენდება ისეთი ლექტორები, რომლებთანაც ურთიერთობამ ძალიან ბევრი რამ მომცა და, დარწმუნებული ვარ, მათ რომ ხელშეწყობა ჰქონოდათ კიდევ უფრო ბევრს მომცემდა.

არასოდეს დამავიწყდება ბატონი ვახტანგ იმნაიშვილი, რომლის მიმართაც განსაკუთრებული დამოკიდებულება მქონდა და მისგანაც იმავეს ვგრძნობდი. არასოდეს დამავიწყდება თამაზ ჯოლოგუას ლექციები და მისი კეთილი ღიმილი. არასოდეს დამავიწყდება ის შემთხვევა, როცა სოციალური მუშაობის ლექტორს, თეონა მატარაძეს სიზარმაცის გამო სხვისი დავალება გადავუგზავნე, ის კი ამას მიხვდა და მაინც მომცა შანსი ეს შეცდომა გამომესწორებინა – მაშინ უკვე პასუხისმგებლობით მოვეკიდე პრეზენტაციას და მთელი აუდიტორიის წინაშე გამოვედი.  არ დამავიწყდება მარინა ვაშაყმაძე და მისი ენერგიულობა და გაბედულობა თუნდაც მაშინ როცა “თარგმნეს” ამბებზე გიორგის და ლაშას სწორედ მისი ლექციის დაწყებამდე გაურჩიეს საქმეები “თვითებმა” . არ დამავიწყდება ნიკო ნერგაძე, რომელსაც ლექციებამდე ბევრი წლით ადრე “ოზონში” Coldplay-ზე გამოქვეყნებული რეცენზიის გამო გაბრაზებული მეილი მივწერე და მაშინ არც კი წარმომედგინა თუ ჩემი ერთერთი საყვარელი ლექტორი გახდებოდა, რომელიც ერთხელ, უბრალოდ facebook-ზე მომწერდა და მომიკითხავდა, როგორც თვითონ თქვა “დამხედავდა” რას ვშვებოდი. არ დამავიწყდება გია ბუღაძის ლექციები, ჯერ სამხატვრო აკადემიის ულამაზეს დარბაზში და შემდეგ ჩვენთან, მეექვსეში. არ დამავიწყდება ნანა საჯაია, რომელიც ჩვენზე სულ რამდენიმე წლითაა უფროსი, ლექციებზე საკმაოდ მკაცრია, თუმცა შესვენებაზე ჩვენთან ერთად გამოდიოდა ხოლმე ყავის დასალევად. არ დამავიწყდება თათია მჟავანაძე, რომელმაც რადიო და მონტაჟიც კი შემაყვარა. არ დამავიწყდება ნათია კუპრაშვილი, რომლის დავალებამაც მე და ირმას აი ეს ჩაგვაწერინაა, არ დამავიწყდება ჩემი საბაკალავროს ხელმძღვანელი, თამარ ბელქანია.

P.S.: რაღაც სამადლობელო სადღეგრძელოსავით კი გამომივიდა ეს ბოლო ნაწილი, მაგრამ ვაი თუ ოდესმე სკლეროზი დამემართოს და ეს ყოველივე მაინც დამავიწყდეს :)

P.P.S.: ახლა ჯობს წავიდე, ბოლო ლექცია კი მქონდა, მაგრამ ხვალ პირველი გამოცდა მაქვს ნანასთან და არა მგონია მარტო აქ მოხსენიების გამო დამიწეროს ქულა :D :D

Advertisements

3 thoughts on “ჩემი 4 წელი

  1. სასიამოვნო წასაკითხი იყო. ღიმილ-ღიმილით ჩავიკითხე ყველაფერი და საოცრად დამწყდა გული რომ უნივერსიტეტში არ მყავს 1 ადამიანიც კი რომელსაც მეგობარს დავუძახებ :)

    • მადლობა :)
      ჰო, ეგ გულდასაწყვეტია, ნამდვილად… სამაგიეროდ, შენ კლასში გაგიმართლა :D

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s