იყო და არა იყო რა

 

ბებია ამბობს, რომ საბჭოთა კავშირი კარგი იყო.

და ყოველთვის, როცა ბებია ამას ამბობს, მე ძალიან მწყინს და ვცდილობ მის გადარწმუნებას – ის კი მეუბნება: “შენ რა იცი, მე ვცხოვრობდი მაშინ და ძვირფასი ახალგაზრდობა მქონდა!”

არ მახსოვს ვის ვუსმენდი ამას წინათ ტელევიზორში, მაგრამ ის კი დამამახსოვრდა რომ თქვა – როცა ადამიანებს ენატრებათ საბჭოთა კავშირი, ისინი ვერც კი აცნობიერებენ, რომ სინამდვილეში სწორედ თავიანთ ახალგაზრდობას მისტირიანო.

“არ გამიმართლა” და უკვე დამოუკიდებელ საქართველოში დავიბადე, სადაც დროის მანქანა ჯერ კიდევ არ გამოუგონებიათ. სამაგიეროდ, არსებობს ერთი ასეთი ადამიანი, რომელიც, მგონი, ყველას უყვარს – ზოგს როგორც მწერალი, ზოგს როგორც უბრალოდ კაი ტიპი, რომელიც ტელევიზორში ხშირად გამოდის ხოლმე და გულის მოსაფხან რაღაცეებს ამბობს.

დათო ტურაშვილი

ჰოდა, რამდენიმე დღის წინ სწორედ მისი რომანი “იყო და არა იყო რა” ვიყიდე – უფრო მეტად, იმიტომ რომ ვიცოდი იქ 9 აპრილზე ბევრი რაღაც ეწერა და შეიძლებოდა ჩემი საბაკალავროსათვისაც გამომეყენებინა, თუმცა წიგნში კიდევ უფრო მეტი რამ ვიპოვე (და სანამ ამის შესახებ ბლოგზე წერას დავიწყებდი, მანამდე თავად ავტორს ვაცნობე, რომელმაც ავტოგრაფთან ერთად თავისი mail-იც დამიტოვა).

როცა მამაჩემმა წიგნი გადაათვალიერა, ჩაილაპარაკა – რა არის, რამდენიმე გვერდს მხოლოდ “ჟუაჩკაზე” ლაპარაკს უთმობსო და გვერდზე გადადო. ისე, მაინც რა სუბიექტურია არა აღქმები ?! მამაჩემისგან განსხვავებით ამ რამდენიმე გვერდმა და საღეჭი რეზინის, როგორც “ევროპაში გაჭრილი სარკმლის” ისტორიამ განსაკუთრებით მომხიბლა. დავფიქრდი იმაზე რამდენი პატარა დეტალი შეიძლება იყოს იმაზე გაცილებით დიდი და მნიშვნელოვანი, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით (ან, სულაც, ერთი გაღლაჭუნებით) ჩანს : )

მეილში დათოს ისიც მივწერე, შენმა წიგნებმა უკვე მეორედ მომანდომა, რომ “მაშინ” დავბადებულიყავი-მეთქი (პირველი წიგნი “ჯინსების თაობა” იყო). პრინციპში, ჩემგან ეს გასაკვირი ნაკლებადაა, ბავშვობიდან მოყოლებული, როცა რაიმეს ვკითხულობდი და ეს რაიმე მომწონდა, თავს აუცილებლად მის გმირად წარმოვიდგენდი ხოლმე და სწორედ ამიტომ იყო, რომ ხან პეპის გადმოსვლაზე ვოცნებობდი ჩემს მეზობლად, ხან კარლსონის სახლს დავეძებდი ჩემი სახლის სახურავზე, ხან პიტერ პენს ვუტოვებდი ფანჯარას ღიად და ხანაც კიდევ ბუს ველოდი ჰოგვორტსიდან.

ჰოდა, ასე მგონია, რომ დღევანდელობა ნაკლებად ჰგავს ზღაპარს. თუმცა, ვინ იცის – იქნებ ჩვენ შორისაც არის ვინმე “დათო ტურაშვილი”, რომელიც თავის საფიქრელაში ისეთ ისტორიებს აგროვებს, ჩვენ რომ ყოველ დღე “ვღეჭავთ” და ვერც კი წარმოგვიდგენია, რომ ოდესმე მათ შესახებ ძალიან კარგი წიგნი დაიწერება…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s