ზაფხულიდან გამოყოლილი

 

ჩემს ცხოვრებაში გადადგმული ნაბიჯებიდან ერთერთი ყველაზე სწორი ის იყო, რომ ბლოგი შევქმენი და ამდენი წლის განმავლობაში ვუერთგულე. ახლა რომ ვუფიქრდები, არაფერი არ მიკეთებია ასე ხანგრძლივად საკუთარი არჩევანით, თუ არ ჩავთვლით 16 წლიანი სწავლის პროცესს, რომელიც, პრინციპში, აქ მოსატანი არცაა.

ზუსტად დღეს შევჩივლე ბარბის, რომ ჩემი ხასიათი ცოტა მაშინებს, ყველაფერი ძალიან მალე მბეზრდება მეთქი, თუმცა ახლა, როცა new post-ის ფანჯარა გავხსენი და გონებაში დადრაფტული საზაფხულო მოგონებების გახსენება დავიწყე, მივხვდი, რომ ამას უკვე მეხუთე წელია ვაკეთებ – საკუთარი ნებითა და სურვილით, ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე.

საზაფხულო მოგონებებს რაც შეეხება, უცნაურად მოკლე ზაფხული მქონდა. 20 წლის განმავლობაში 3 თვიან არდადეგებს მიჩვეული წელს ცოტა უჩვეულოდ ვგრძნობდი თავს, როდესაც სიტყვა “შვებულება” მახსენდებოდა, თუმცა, ისე მოხდა, რომ ტრადიცია წელსაც არ დაირღვა და ყოველგვარი შვებულების გარეშე სამსახურსაც სექტემბრამდე დავემშვიდობე. ამის მიუხედევად, მაინც დიდხანს მომიწია თბილისში დარჩენა – პრინციპში, მომიწია არა, უფრო საკუთარი სურვილით დავრჩი. ჯერ ერთი, საკმაოდ გრილი ზაფხული იყო და სიცხეებს არ შევუწუხებივარ, მეორეც 20 ივლისამდე, მოგეხსენებათ, გამოცდებს ვაბარებდი და მესამე – <3

აგვისტოს დასაწყისში რამდენიმე დღით წავედი წილკანში მეგობრებთან და 6 თვის იოანესთან ერთად. გარდა იმისა, რომ ეს რამდენიმე დღე კარგად გავატარე, ასევე გავაცნობიერე რამდენად დიდი პასუხისმგებლობაა ბავშვის ყოლა. პასუხისმგებლობა, ალბათ, კიდევ არ არის ის სიტყვა, ეს უფრო არის შენი ცხოვრების მთლიანად სხვისთვის მიძღვნა… თუმცა, დედები, ალბათ, იტყვიან, რომ შვილი “სხვა” არ არის. ამას მეც ვაცნობიერებ, მით უმეტეს, რომ დედობრივი ინსტიქტები ყოველთვის გამძაფრებული მქონდა, მაგრამ იმისაც მჯერა, რომ ის მაინც ცალკე ადამიანია, ის შენ არ ხარ, მაგრამ მას შენ ჭირდები, ძალიან ჭირდები – უნდა რომ სულ ყურადღებას აქცევდე, აჭამო, აბანაო, ეთამაშო, ხელში გეჭიროს და არწიო… თუ ნახევარი საათით დაიძინა, ამ დროს უბრუნდები საკუთარ თავს, მაგრამ საკამრისია მეორე ოთახიდან ბავშვის წამოტირება გაიგო, რომ ისევ მისით იწყებ ცხოვრებას… მოკლედ, ძალიან შემეშინდა ამ ყველაფრის და მივხვდი, რომ ჯერ დედობისათვის მზად არ ვარ.

აგვისტოს მეორე ნახევრიდან დასავლეთით დავიძარი – 2 კვირაში ვიყავი საქართველოს 3 კუთხეში.

სამეგრელოში ყოველ ზაფხულს ვისვენებ, ძალიან მიყვარს ჩემი სოფელი, თუმცა წელს იქაურობამაც დაკარგა ჩემთვის სიმყუდროვე. რაღაცნაირად აფორიაქებული ვიყავი, არც მდინარეზე მივლია,  წიგნიც მხოლოდ ერთი წავიკითხე.

5 დღე გავატარე აჭარაში – თავიდან, ბათუმში, სადაც summerset-ზე დასასწრებად ჩავედი, თუმცა შაბათს ძალიან მაგრად იწვიმა. ნახევარი საათი ცეკვის შემდეგ უკვე ძალიან გავილუმპე და სახლში წამოვედი, კვირას კი საერთოდ ჩაიშალა ფესტივალი.

ორშაბათს გადავედი კვარიათში, სადაც ძალიან კარგი ამინდი და გარემო დამხვდა. ზღვა და მთა ერთად ძალიან მომხიბლავია, თუმცა, ვერ ვიტყვი, რომ ამ დასვენებით ბოლომდე ვისიამოვნე… ამას თავისი მიზეზები ჰქონდა.

ყველაზე მთავარი მოვლენა ამ ზაფხულს სვანეთის მონახულება იყო. ვფიქრობ, სვანური ვოიაჟი ცალკე პოსტს იმსახურებს, რადგან შთაბეჭდილებებით სავსე ვარ. მოკლედ რომ ვთქვა მაინც – იქ სულ 2 დღე გავატარე, დავათვალიერე მესტია და უშგული. ვიყავი სვანურ მუზეუმში, სვანურ სახლში, სვანურ კოშკში, სვანურ ეკლესიაში…

გუშინ კი დავბრუნდი თბილისში, ძალიან გამიჭირდა დაძინება მანქანების ხმაურში – როგორც კი თვალებს ვხუჭავდი, მეგონა რომ ჩემი ლოგინი შუა ტრასაზე იდგა და ვოცნებობდი ისევ ჩემი სოფლის სიჩუმეზე.

კარგი ის არის, რომ მალე ყველაფერი შეიცვლება.

საბოლოო ჯამში, არ მივტირი ზაფხულს – დაიწყო შემოდგომა, სიახლეებით სავსე. ჩემს ცხოვრებაშიც ახალი ეტაპი იწყება, რომელზეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ. მგონია, რომ ის ძალიან ბევრ რამეს შეცვლის და ეს მხოლოდ მახარებს. ის ოდნავი შიშიც, რომელიც ცვლილებებს ახლავს, ჩემში სიამოვნებასა და ადრენალინს იწვევს.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s