სახელმძღვანელო მშობლებისათვის

 

არ ვიცი, რამდენად შესაძლებელია ასწავლო სხვას ის, რაც თავად არ იცი.

დიახ, ვაღიარებ – მშობელი მართლაც არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ, სამაგიეროდ, შვილად ყოფნის 21 წლიანი სტაჟი მაქვს და, ვფიქრობ, შემიძლია მათ რამდენიმე რჩევა მივცე. ეს, ალბათ, დაახლოებით იმას გავს, როდესაც მომსახურების სფეროში დასაქმებული ადამიანისათვის, საბოლოო ჯამში, ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც მომხმარებლის აზრია.

პირველ რიგში, მგონია, რომ შვილს არ უნდა შეხედო, როგორც პრობლემას. ვიცი, რთულია არ იდარდო მაშინ, როდესაც ის სახლში აგვიანებს, ტელეფონს არ პასუხობს და, საერთოდ, შენს წარმოდგენებს ამსხვრევს ცხოვრებაზე.  ამის მიუხედავად, არ მესმის, როგორ შეიძლება, რომ შვილი იყოს “მთავარი სანერვიულო”. ანუ, ყველაფერი დამოკიდებულია მიდგომასა და განწყობაზე. როდესაც შვილი მეყოლება, კი არ ვინერვიულებ, არამედ ვიზრუნებ მასზე და ამით, პირველ რიგში, მე მივიღებ სიამოვნებას.

ისიც უნდა ითქვას, რომ ხანდახან მშობლები ამ მზრუნველობასაც ძალიან გადამეტებულად აღიქვამენ. მაგალითად, ჩვენთან ეს იმ ზრდასრულ ადამიანებში გამოიხატება, რომლებიც 30, 40, 50 წლის ასაკშიც კი არ არიან დამოუკიდებლები, არ შეუძლიათ საკუთარ ცხოვრებაზე პასუხისმგებლობის აღება და ისევ მშობლებს შეჰყურებენ.

დღეს ერთ სერიალს ვუყურებდი და პირველივე სერიაში შოკი მივიღე, როდესაც დედ-მამამ, დაახლოებით ჩემი ასაკის გოგონას გამოუცახადა, რომ მის რჩენას აღარ აპირებდნენ. თავიდან, რა თქმა უნდა, ვიფიქრე, რომ ასეთ უმსგავსობას არც ერთი ნორმალური მშობელი არ ჩაიდენს საკუთარი შვილის მიმართ, თუმცა ახლა ვაცნობიერებ, რომ, ძირითად შემთხვევებში, მათი მხრიდან გამძაფრებული ზრუნვა, მხოლოდ და მხოლოდ, დათვური სამსახურია და თუ ხვდები, რომ შენს შვილს შენს კმაყოფაზე ცხოვრება უკვე ჩვევაში გადაეზარდა, სრულიად გამართლებულად მიმაჩნია, აი, ასე, პირდაპირ დააყენო ფაქტის წინაშე (თუმცა, სერიალის ყურება აღარ გამიგრძელებია და არ გამოვრიცხავ, რომ გოგონას მშობლები სინამდვილეში მეორე უკიდურესობაში გადავარდნილი იდიოტებიც კი აღმოჩენილიყვნენ).

ასევე, ძალიან მნიშვნელოვან საკითხად მიმაჩნია ბავშვებისათვის კარგი ოჯახური გარემოს შექმნა. პრინციპში, ეს ბავშვებს კი არა, პირველ რიგში, საკუთარ თავს უნდა გაუკეთოს ჭკვიანმა ადამიანმა. ოჯახი არ უნდა იყოს მხოლოდ სახლი, სადაც რამდენიმე ადამიანი უბრალოდ ერთად ცხოვრობს (ეს კიდევ საუკეთესო შემთხვევაა “ოჯახი არ უნდა იყოს” კატეგორიაში). ოჯახი უნდა იყოს სახლი, სადაც რამდენიმე ადამიანს ერთმანეთი ძალიან უყვარს და პატივს სცემს. ჩემი აზრით, სწორედ ეს არის საუკეთესო მაგალითი ბავშვისთვის და არა დალაგებული ოთახი, წიგნის თაროზე გამოდებული წითელი დიპლომი და ა.შ.

სიმართლე გითხრათ (სამწუხაროდ) არ მაქვს იმის ილუზია, რომ ჩემი ეს პოსტი რომელიმე მშობელს “სწორ” გზაზე დააყენებს, თუმცა იმაში კი ნამდვილად გამომადგება, რომ წლების შემდეგ, როდესაც თავად გავხდები მშობელი, როდესაც ჩემში რაღაც შეიცვლება, როდესაც დავაპირებ, რომ გავხდე კიდევ უფრო ეგოისტი, წავიკითხო ეს სიტყვები და მივცე ჩემს შვილს ის, რაც ყველა ადამიანისთვის არის ყველაზე მთავარი:

freedom (oops, რა შეუფერებელი gif შევარჩიე )))

ნუ გაიგებთ ამ სიტყვებს ისე, როგორც ჩემმა მეგობარმა გაიგო რამდენიმე დღის წინ, თითქოს საერთოდ არ ვაპირებ ბავშვის ცხოვრებაში ჩარევას (თუმცა კი ეს სიტყვა ცოტა მეხამუშება), თუმცა, რეალურად, მართლა მგონია, რომ თუ მისთვის მეგობარი იქნები, თავად ჩაგაყენებს ყველაფრის საქმის კურსში რაც საჭიროა და ამგვარად ყოველგვარ ხამუშსაც თავს აარიდებ :D

კიდევ ბევრი რამის თქმა მინდა, მაგრამ ახლა თავს ვეღარ ვუყრი. დამიტოვეთ თქვენი აზრი კომენტარებში, მართლა ძალიან მაინტერესებს!

Advertisements

One thought on “სახელმძღვანელო მშობლებისათვის

  1. ჩემი აზრით, მთავარია ყოველთვის აგრძნობინო შვილს, რომ მის არჩევანს პატივს სცემ, თუნდაც მცირეწლოვან ასაკში. ესე უფრო ღირებულად ჩათვლის მშობლის რჩევასაც და საკუთარ თავსაც. ზედმეტი ჩარევით მხოლოდ თვითსეფასებას და დამოუკიდებლობას ართმევს მშობელი შვილს.
    გეთანხმები პოსტზე ^_^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s