გასეირნება მთაწმინდაზე

 

თბილისში უცნაური ამბები ხდება.

რამდენიმე დღის წინ, სანამ ჯერ კიდევ თბილი და მზიანი ამინდები იყო, გადავწყვიტე მეგობრებთან ერთად პიკნიკი მომეწყო. საბოლოოდ კი აღმოჩნდა, რომ ჩემ გარდა არავის ეცალა, ზოგს რა საქმე გამოუჩნდა, ზოგს რა.

მაინც გამოვაცხვე ჩემი საფირმო ქადა (რეცეპტს მოგვიანებით ჩაგაწერინებთ), მოვიკიდე ზურგზე რუგზაკი და მთაწმინდის გზას დავადექი – ეს გზა გულისხმობს სახლიდან რუსთაველის მეტრომდე ფეხით მისვლას, სადაც № 124 ავტობუსი ჩერდება. როგორც ყოველთვის, ახლაც მგზავრების უმრავლესობას ბავშვები და მათი მშობლები წარმოადგენდნენ. ასევე იყო 2-3 შეყვარებული წყვილი და რამდენიმე მოხუცი. მოხუცები პარკამდე ჩავიდნენ, ზოგი სოლოლაკში, ზოგიც უფრო ზევით.

სხვათა შორის, მთაწმინდაზე მოხვედრის მეორე, უფრო მარტივი გზაც არსებობს განახლებული ფუნიკულიორით, მაგრამ ყოველთვის ხანგრძლივ მგზავრობას ვამჯობინებ ხოლმე. ასე, ფიქრისთვის მეტი დრო მრჩება.

ზუსტად ამ ფიქრებიდან გვერდზე მჯდომი ბავშვისს დაჟინებულმა მზერამ გამომაფხიზლა. ის დედაზე მკერდით იყო მიკრული და თავი ჩემკენ ჰქონდა მობრუნებული. რა თქმა უნდა, გავუცინე და ტუჩების უსიტყვო მოძრაობით “რაო, პატარა, რაო?” წარმოვთქვი. რატომღაც, ჩვევა მაქვს ასეთი… მას კი მიმიკაც არ შესცვლია – ისევ ისე, გაყინული თვალებით მაშტერდებოდა. ხელმეორედ გაღიმებამაც რომ არ გაჭრა, ფანჯრისკენ მივტრიალი და ისევ ჩემს ფიქრებს დავუბრუნდი.

რამდენიმე წუთში ავტობუსი საბოლოოდ გაჩერდა. აჟიტირებული ბავშვები ჟივილ-ხივილით ჩაცვივდნენ ქვემოთ, წყვილები კი, პირიქით, ზლაზვნით. ყველა გავატარე და ბოლოს მეც ჩამოვედი. ჩემი თანამგზავრების უმეტესობა ზემოთ, პარკისკენ დაიძრა, ჩემი გზა კი ქვევით მიდის. ალბათ, შემჩნეული გექნებათ რომ მთაწმინდიდან მამა დავითის და ნარიყალას მიმართულებით ორი ბილიკი ეშვება. მე მარჯვნივ, ნარიყალასკენ გავუხვიე.

ცოტა ხანში ზემოდან ნაბიჯების ხმა მომესმა. საერთოდ, ამაში უცნაური არაფერია, რადგან ეს გზა ჩემს გარდა ბევრმა იცის, თუმცა იმან გამაკვირვა, რომ თავიდან ჩემს უკან არავინ შემინიშნავს. თავი შეუმჩნევლად მივაბრუნე – ეს ის ქალი იყო, რომელიც გვერდზე მეჯდა, ბავშვი კი ისევ გულზე ჰყავდა მიხუტებული.

ჩემთვის ზედ არ შემოუხედავს ისე ჩამიარა გვერდით. სამაგიეროდ, მისი პატარა მიყურებდა ისევ ისე, დაჟინებით. ახლა უკვე ძალიან უსიამოვნო შეგრძნება დამეუფლა, თუმცა იმაში, რომ მეშინოდა ჩემს თავსაც კი ვერ ვუტყდებოდი. მოკლედ, კარგა ხანს ვიდექი ასე, ერთ ადგილზე და ვფიქრობდი, გზა გამეგრძელებინა თუ უკან მივბრუნებულიყავი.

ბოლოს, მამა დავითისკენ წასვლა გადავწყვიტე. ისე ვიყავი დაზაფრული, რომ ზურგჩანთაში ჩაწყობილი ქადები საერთოდ არ გამხსენებია. ზევიდანვე დავინახე რომ ეკლესიასთან უამრავი ხალხი ირეოდა, მათს ჩაცმულობაში კი შავი ფერი ჭარბობდა. იქვე, კიბეზე ჩამოვჯექი და წიგნის კითხვა დავიწყე. ვიფიქრე, დაველოდები სანამ წავლენ და მერე ჩავალ-მეთქი, რადგან პანთეონში შევლა მინდოდა. კინგი თუ წაგიკითხავთ, გეცოდინებათ, რა ჩამთრევი თხრობის სტილი და სიუჟეტები აქვს. დაახლოებით ნახევარი საათი ისე გავიდა, რომ თავიც კი არ ამიწევია და, ალბათ, არც ავწევდი ხმამაღალი ტირილი რომ არ გამეგონა. ხალხი ეკლესიის წინ აჩოჩქოლდა, ზოგი დაღმართზე დაეშვა, ზოგმა კი ცოცხალი დერეფანი შექმნდა.

ცოტა ხანში ეკლესიიდან კუბო გამოიასვენეს – დიდი, მუქი წაბლისფერი… მერე კიდევ ერთი, შედარებით უფრო პატარა.

თხუთმეტ წუთში ყველა და ყველაფერი თვალს მიეფარა, მე კი ადგილიდან ვერ ვიძვროდი.

– სისულელეა იმაზე ფიქრი, თითქოს გარდაცვლილები ავტობუსით მგზავრობენ! – ვუთხარი ბოლოს ჩემს თავს და კიბეზე დავეშვი. შეიძლება, მართლაც ასეა, თუმცა რას გაიგებ? – ამბობენ, რომ თბილისში უცნაური ამბები ხდება…

Advertisements

5 thoughts on “გასეირნება მთაწმინდაზე

  1. momo says:

    საინტერესო დასაწყისია მხატვრული ნაწარმოებისთვის :) ფანტაზიას აღვიძებს :)

  2. (y) რეალისტური ფენტეზი )))) ძალიან მომეწონა და გამიტყდა ესე მალე რო დამთავრდა )))))

  3. მადლობა, მეგობრებო! თუ კიდევ გადამხდება რაიმე საინტერესო, არ გამოგაპარებთ : )))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s