მომივიდა : )

 

ხანდახან უცნაური იდეები მომდის ხოლმე თავში.

ამ შემთხვევაში, თავად იდეა საერთოდ არაა უცნაური – აქ მუსიკალურ გადაცემებზე ვმუშაობ და გადავწყვიტე საუნდქლაუდზე ჩემი ჭია ქართულადაც გამეხარებინა. ვიცი, რომ ყოველდღე ან ყოველი კვირის ბოლოს ამის გაკეთება დამეზარება, ამიტომ თვეში ერთხელ ავტვირთავ გადაცემას, რომელსაც “ჩემი მუსიკალური თვიური” დავარქვი (დღიურის ალტერნატიურად).

ვიცი, როგორც ჟღერს, მაგრამ ძალიან მომწონს, რა ვქნა… :D

მომისმინეთ და დამიტოვეთ შენიშვნები, რომლებიც ვიცი, უხვად გექნებათ:

https://soundcloud.com/tamta-japaridze/tvf8hflec1xe

(ჰო, მართლა – ამ პოსტზე პირველი კომენტარი მე-2000-ე იქნება ბლოგის ისტორიაში : )

My humble PR opinions

პოსტი მონაწილეობას იღებს

peritus group-ის კონკურსში

დაახლოებით 3 წლის წინ დავინტერესდი საზოგადოებასთან ურთიერთობის სფეროთი და გადავწყვიტე ის ჩემს მეორე პროფესიად მექცია. პიარს უნივერსიტეტშიც გვასწავლიდნენ – მისი ისტორია ხომ ჟურნალისტიკიდან იწყება, როგორც მთელს მსოფლიოში, ასევე საქართველოშიც. თუმცა ამ პოსტში ისტორიაზე საუბარს ნამდვილად არ ვაპირებ. უბრალოდ, როგორც ბლოგის თემატიკას შეეფერება, მინდა საკუთარი გამოცდილება და ნააზრევი გაგიზიაროთ.

Public Relations

აქვე გეტყვით, რომ ჩემთვის ეს თემა კონკურსგარეთაც ძალიან მნიშვნელოვანი და საინტერესოა, ამიტომ გამიხარდება, თუ კომენტარებს დამიტოვებთ და თქვენს აზრს გამოთქვამთ იმ მაგალითებზე, რომელთაც ქვემოთ მოვიყვან.

მაშ ასე,

  1. ჟურნალისტები პიარში – თითქმის ყველა ჩემი ლექტორი, რომელიც დღესდღეობით საზოგადოებასთან ურთიერთობის სფეროში მოღვაწეობს, ჟურნალისტიკიდან მოდის. რატომ არის დღემდე ასე გადაჯაჭვული ეს ორი მიმართულება? უკვე რამდენიმე წელია, რაც საქართველოში პიარი ცალკე აკადემიური სფეროდ ჩამოყალიბდა, თუმცა მას ყოველთვის მხარში უდგას ჟურნალისტიკაც. ალბათ, ამის ძირითადი მიზეზი არის, ის, რომ საზოგადოებასთან ურთიერთობის მთავარი “იარაღი” სწორედ მედიაა. დღევანდელ დღესაც კი, როდესაც სოციალური ქსელები იძლევიან აუდიტორიასთან წვდომის პირდაპირ საშუალებას, უფრო პრესტიჟულად ითვლება ის ღონისძიება, რომელიც ტელევიზიაში გაშუქდა, უფრო წარმატებულად ითვლება ის ადამიანი, რომელიც ხშირად ხვდება პრესის ფურცლებზე და ა.შ.  გარდა ამისა, არის გარკვეული საერთო უნარები, რომელსაც უნდა ფლობდნენ ორივე პროფესიის წარმომადგენლები – კარგად წერა, გამართული მეტყველება, კომუნიკაბელურობა და ა.შ.
  2. პიარი ჟურნალისტიკაში – ხშირად მომისმენია მსგავსი მოსაზრება, რომ პიარი ჟურნალისტს აფუჭებს. ჩემი ყველაზე ხანგრძლივი სამუშაო გამოცდილება სწორედ საზოგადოებასთან ურთიერთობის სფეროს უკავშირდება, როდესაც ბოლო კურსზე სწავლის პარალელურად, “ელფის გამომცემლობის” პიარ მენეჯერი ვიყავი. თავიდან ძალიან ვნერვიულობდი იმაზე, მართლა შემიშლიდა თუ არა ხელს ეს მომავალში, როგორც ჟურნალისტს. თუმცა, დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ამ ორი პროფესიის შეთავსებაც შეიძლება, მთავარია არ გადაიკვეთოს თემატიკა. თუ ჩემსავით საგამომცემლო სახლის პიარში მუშაობ, ნუ გამოიდებ თავს კონკურენტი გამომცემლობების წიგნებზე წერით. შესაძლოა, ცუდი სულაც არაფერი თქვა, თუმცა ყოველი შენი სიტყვა, ალბათ, მაინც აღიქმება სუბიექტურად და, შესაძლოა, მიკერძოებულობაშიც დაგადანაშაულონ.
  3. ქათამი თუ კვერცხი – ვთქვი, ისტორიას არ შევეხები მეთქი, თუმცა მაინც მინდა აღვნიშნო, რომ მიუხედავად  PR- ის ახალგაზრდა სფეროდ შერაცხვისა, მჯერა რომ იგი, როგორც ურთიერთობის ფორმა, ოდითგანვე არსებობდა და შესაძლოა თვით ე.წ. უძველეს პროფესიაზე ძველიც კი იყოს. ამის მაგალითებს ძალიან მარტივად, თუნდაც ბიბლიაში ვიპოვით…
  4. ხედვა – ერთხელ გასაუბრებაზე ვიყავი “ლიტვური პურის საცხობში” და დამქირავებელმა მკითხა, თუ როგორ აღვიქვამდი პიარს. ვუპასუხე, რომ პოზიტიურად, რადგან მართლა ასე მგონია. (მეოთხე პუნქტში მოგიყვებით, რა მიდგომა არ მომწონს მის მიმართ, მაგრამ ახლა ამ ამბავს დავუბრუნდეთ)… მოკლედ, დამსაქმებელი ჩემმა პასუხმა გააკვირვა და მკითხა, კი მაგრამ, შავი პიარის შესახებ არაფერი გსმენიაო? კი, ბატონო, როგორ არ მსმენია, მაგრამ, მჯერა, რომ ადამიანებს გვაქვს შესაძლებლობა ავირჩიოთ ის გზა, რომელსაც გავყვებით. ამაზე სულ ჩემი საყვარელი “ჰარი პოტერი” მახსენდება – თეთრი და შავი მაგია. ბოლოს ჰო ვნახეთ, რომელმაც გაიმარჯვა? ჩემს დასაქმებას რაც შეეხება, ზუსტად იმავე დროს გამოჩნდა “ელფის გამომცემლობაც” და არჩევანი მის სასარგებლოდ გავაკეთე. ალბათ, დამეთანხმებით, წიგნებთან მუშაობა უფრო საინტერესო და შემოქმედებითი პროცესია, ვიდრე საცხობში (თუმცა კი, პური და ცომეული ძალიან მიყვარს : )
  5. სტერეოტიპები – ადრე ინტერნეტში ინტერვიუ წავიკითხე ლალი მოროშკინასთან, რომელმაც ერთ-ერთ ქართულ შოუში საკუთარი წიგნის პრეზენტაცია მოაწყო და თქვა, რომ თხოვდებოდა. მოგვიანებით ეს ამბავი ტყუილი აღმოჩნდა და ზემოთ აღნიშნულ ინტერვიუში, მოროშკინამ განაცხადა – მე პიარ ტექნოლოგი ვარ, ამიტომ ვიცი როგორ ვიცრუო ისე, რომ ჩემი პროდუქტი პოპულარული გახდესო. მაშინ ამ ფაქტმა აღმაშფოთა, რადგან ისედაც, ჩემი ორივე პროფესიის მიმართ ადამიანები ძალიან სკეპტიკურად არიან განწყობილნი. მათ ჟურნალისტები და პიარის წარმომადგენლებიც გაქნილი მატყუარები ჰგონიათ და ისეთი ადამიანები, როგორიც ლალი მოროშკინაა, ამ შემთხვევაში, ხელს უწყობენ მსგავსი სტერეოტიპის გამყარებას, თანაც არა მხოლოდ ყვითელი პრესიდან, არამედ აკადემიურ სივრცეშიც, რადგან, როგორც იმავე ინტერვიუში ამოვიკითხე, ლალი მოროშკინა სწორედ პიარის შესახებ კითხულობდა ლექციებს ერთ-ერთ უნივერსტეტში – საინტერესოა, რას ასწავლიდა საკუთარ სტუდენტებს.

ზოგადად, ჩემი შეხედულებები, შესაძლოა, ძალიან იდეალისტურია, თუმცა ვფიქრობ, რომ “საზოგადოებასთან ურთიერთობა” საკუთარი თავიდან იწყება. მე ვერ წარმომიდგენია, თუ როგორ უნდა იზრუნო იმ პროდუქტის, სერვისის თუ ადამიანის გაპიარებაზე, რომელიც თავად არ მოგწონს და რომლისაც თავად არ გწამს. ვიცი, რომ რეალობა ჩემი წარმოდგენებისაგან საკმაოდ შორს დგას, თუმცა თუ ოდესმე ამ სფეროში გადამწყვეტი სიტყვის თქმა მომიწევს, აუცილებლად ვიტყვი “იყავით გულწრფელები”.

flowerz in my brain

 

ამ დღეებში ჩემი მისამართით ხშირად ისმის კითხვა “are you ok?”… მე კიდევ საპასუხოდ ცოტათი გულგრილ, მაგრამ ამავდროულად სევდიან სახეს ვიღებ და ვამბობ “Yes, just…

თუმცა აღარავინ ელოდება ბოლო სიტყვებს, იმიტომ კი არა, რომ ცუდები არიან… არა, პირიქით, ძალიან ბედნიერი ვარ რომ ასეთ გოგონებს შევხვდი. გამართლება ჰო გინდა, არა? 5 უცნობთან ერთად იწყებ ცხოვრებას… ხუთივე ისეთი კარგია, ისეთი საყვარელი. უბრალოდ, მე ვარ (Just…) ცოტათი ნოსტალგიური და მარტოსული.

ეს მხოლოდ იმის ბრალი არაა, რომ სამშობლოდან (აქ შემიყვარდა ეს სიტყვა, მანამდე პათეტიკურად მეჩვენებოდა) შორს ვარ… იქაც მქონდა ხოლმე ასეთი პერიოდები. აი, ცოტა ხნის წინ  Kung Fu Junkie-ს სიმღერას ვუსმენდი, სადაც” nobody knows how does it feel to be alone with the million people”… ნეტავ, ამ ბიჭებს მართლა ჰგონიათ, რომ მხოლოდ მათ იციან?

არ მინდა რაღაც ემო პოსტი გამომივიდეს და ვინმემ, თუნდაც დედაჩემმა ინერვიულოს იმაზე, რომ თავს ცუდად ვგრძნობ. სინამდვილეში, მართლა არ არის ასე… უბრალოდ, საქართველო მენატრება, თბილისი მენატრება. ისევ და ისევ, კუნგ Fu ჯანქი (კუნფუ ტყნაჩი გახსოვთ? : ))) და აი ეს სიმღერა:

სიმღერა სიმღერად, მაგრამ როცა ვუსმენ ვიდეოსაც სულ ვუყურებ ხოლმე,ჰოდა ეხლა ძალიან მომენატრა ეს სიტუაცია. გვიანი გაზაფხული, კონცერტი ღია ცის ქვეშ, ბევრი ფერადი ადამიანი – ბიჭები კუბოკრული პერანგებით, გოგოები ყვავილებიანი სარაფნებით, კეტები, ზურგჩანთები, ლუდი, სიგარეტი, ჩაკიდებული ხელები, ბალახზე წოლა, მუხლებში ჩადებული თავი, ცეკვა, სიმღერა, სიცილი, ფოტოების გადაღება, კოცნა, ჩახუტება, სცენასთან დგომა და ფიქრი იმაზე, რომ ეს სიმპათიური მუსიკოსი მხოლოდ შენთვის უკრავს…

გუშინ გადავწყვიტე აქ მესეირნა… რატომღაც სახელს ვერ წარმოვთქვამ ქალაქის. ცოტა უცნაურად ჟღერს – “გასეირნება კრისტურუ სეკუიესკში”… პატარა ქალაქია, ჰო გითხარით. ალბათ, 2 საათში შემოივლი ფეხით. მე ერთი დიდი წრე დავარტყი. ბნელოდა უკვე, ქუჩაში ძალიან ცოტა ხალხი დადიოდა. ძალიან ცოტას რომ ვამბობ, არ იფიქროთ 20 და 30… იფიქრეთ, 3 ან 4… ან ოდნავ მეტი. დავდიოდი მეც. ყურებში ნიქ ქეივი მღეროდა და ფილმის გმირი ვიყავი – წითელთმიანი, ხუჭუჭა და მაღალი გოგო, რომელმაც შარვალი პირდაპირ ელასტიკებზე ამოიცვა, ლიფის გაკეთება კი საერთოდ დაეზარა – 2 სვიტრის და დუტის კურტკის ქვეშ მაინც არაფერი ჩანს.

მიყვარს იმის წარმოდგენა, რომ ამ დროს მართლა ვიღაც გიყურებს… ვიღაცისთვის მართლა პერსონაჟი ხარ, რომელიც ისე, უმიზნოდ დაეხეტება პატარა ქალაქის ქუჩებში და ისეთ ადგილებში ჩერდება, სადაც არაფერი საინტერესო არ არის. რას აკვირდება ნეტა ასე გულმოდგინებით? ან სად მიდის… რა უცნაურები არიან ეს გოგონები ფილმებიდან : )

eternal sunshine

მაგრამ ცუდი ის არის, რომ ზოგს ეშინია შენი. ისეთ ადამიანებს, რომლებიც გიყვარს – ოჯახის წევრებს, პირველ რიგში… ეშინიათ პატარა ბრჭყვიალა წერტილის შენს ცხვირზე, რომელიც ბრჭყვიალის გარდა არაფერს აკეთებს. ეშინიათ რაღაც პატარა ნახატების შენს სხეულზე. ნეტავ დაბადებიდან დიდი ლაქა რომ დამყოლოდა, მისიც შეეშინდებოდათ?

ცოტა ხნის წინ ერთი მოჰიპო ქომიუნითის ფოტოებს წავაწყდი ინტერნეტში და იქ ეწერა “People are so funny with their norms and rules… At first they invent different restrictions, and then can`t be happy, because don`t want to break them”. ჰოდა, დაუკვირდით რა საშინელებაა… გვქონდეს რა ეს მშვენივრად მოფიქრებული 10 მცნება, რატომ ვართულებთ ყველაფერს? განა რამე განსაკუთრებულს ვითხოვ… სინამდვილეში, ძალიანაც ჩვეულებრივი გოგო ვარ, უბრალოდ ის მინდა, რომ ეს ჩვეულებრიობა და უბრალოება თავიდან ბოლომდე ჩემი იყოს და არა სხვებისთვის და სხვებისგან ნაკარნახები.

სხვათა შორის, გუშინ “Carrie”-ს ვუყურე – არც წიგნი მაქვს წაკითხული და არც ძველი ეკრანიზაცია მქონდა ნანახი. ჰოდა, ვიღაცეებისთვის ჰორორ ფილმია, თან, ძირითადად, ცუდი შეფასებები მოვისმინე, მაგრამ ახლა საერთოდ სხვა კუთხით მინდა შევეხო. ამბავი არის გოგოზე, რომელიც განსაკუთრებული უნარითაა დაჯილდოებული. დედამისს კი, რომელსაც ძალიან უყვარს ეს თავისი შვილი, მაგრამ რელიგიური ფანატიკოსია და საერთოდ ვერ ხედავს მის უნიკალურობას, ყველგან ცოდვები ელანდება და ტვირთავს ბავშვს აუარება კომპლექსებით. ზუსტად ამიტომ ტრიალდება ყველა ის უბედურება ბოლოს, რაც ტრიალდება (უყურეთ ან წაიკითხეთ) – მაგრამ, ამ ისტორიას მსგავსი ფინალი რომც არ ჰქონდეს, ჩემთვის მაინც იქნებოდა ორი ადამიანის ტრაგედია…

carrie 2013

ჰოდა,

ერთხელ, ერთმა ჩემმა მეგობარმა დედამისს უთხრა, მარტო მინდა ვიცხოვროო… დედამისმა ჰკითხა, რატომ, უნდა იბოზოო?

მეორე მეგობარმაც უთხრა დედამისს, რომ ცალკე უნდოდა გადასვლა და ცოტა უფრო ცივილური პასუხი მიიღო “სექსი რომ გქონდესო?”

მოკლედ, საქმე იმაშია, რომ აი თქვენ, ვისაც ახლა ეს სიტყვები გულზე მოგხვდათ, თავში თვითონ გაქვთ ჩადებული რაღაც “ხიხია” თემები და მხოლოდ მის გარშემო ტრიალებთ. ადამიანს მარტო ცხოვრება იმიტომ უნდა, რომ საკუთარი სივრცე ჭირდება, საკუთარი გამოცდილება… მე აქ რომ მოვდიოდი, ერთი წუთითაც არ მიფიქრია, რომ “იი, ევროპაში მივდივარ და ავიშვებ” და ზუსტად ამიტომ მწყდება გული, როცა დედაჩემთან ლაპარაკისას ამის ფარულ შიშს ვხედავ.

ისიც ვიცი, ამ პოსტის გამოქვეყნების შემდეგ მისაყვედურებს, რადგან უკვე ძალიან ბევრი მკითხულობს. აღარ ვარ ანონიმური ბლოგერი – ნათესავები, მეზობლები, ათასი უცნობ-ნაცნობი (ნუ, მთლად ათასიც არა :D ). ჩემზე ბევრად უფროსი, გამოცდილი და ჭკვიანი ხალხი და მეუბნებიან, რომ მოსწონთ. მართლა, ბოლო დროს იმდენჯერ მოვისმინე კომპლიმენტები ჩემი ბლოგის მისამართით, რომ კიდევ უფრო შემიყვარდა. ვიღაც ქვის მსროლელი ყოველთვის გამოჩნდება და ადრე ძალიან მეშინოდა მათი, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ შანსი არ არის ცხოვრებაში მხოლოდ კეთილგანწყობილ ადამიანებს შეხვდე. უბრალოდ, შენზეა დამოკიდებული რას მიანიჭებ უფრო დი მნიშვნელობას – კარგს თუ ცუდს.

ზუსტად მაგიტომ არის, რომ ხშირად ვურჩევ ჩემს მეგობრებს ცუდი ამბები დიდხანს არ ჩაიხვიონ გულში და არ დაიხვიონ ენაზე. არსებობს მართლა ეს კარმა და რაც გინდათ ის თქვით. კი არ გმოძღვრავთ ეხლა, უბრალოდ ჩემს აზრებს გიზიარებთ. ჩემმა ძმამ მკითხა იმ დღეს, 50 და 60 წლის ასაკში გინდა შეუცვალო შეხედულებები ადამიანებსო? არაფერი არ მინდა, მაგრამ კიდევ ერთ რამეს მოგიყვებით.

აქ ერთი ბიჭია, ერთად გვიწევს ხანდახან მუშაობა, ჰოდა ზუსტად ამ “ხიდჩატეხილობის” პრობლემაზე ვსაუბრობდით და იცით, რა მითხრა – მოიცა რა, who cares-ო… ჩვენ ვართ მომავალი, ეგენი უკვე მიდიან და რატომ უნდა გაითვალისწინოო. მე ამ აზრს არ გავიზიარებ არასოდეს და ზუსტად ეს მინდა, რომ ჩემმა, პირადად ჩემმა მშობლებმა გამიჯნონ ჩემი და თუნდაც ამ ადამიანის დამოკიდებულებები ერთმანეთისგან.

ღამის და დილის 5 საათია ერთდროულად და ყველაფერი ძალიან, ძალიან კარგად არის…

To kill a Mockingbird

 

დაახლოებით ერთი წლის წინ ჩემმა მეგობარმა თამთამ მკითხა, შენი ჰარი პოტერის წიგნებში ძალიან ბევრი ფული რომ გადაგიხადონ თუ გაყიდდიო (ეს იდეა იმიტომ დაებადა, რომ რომელიღაც აუქციონზე პირველი გამოშვება გაიყიდა საკმაოდ ძვირად), ჰოდა, მაშინ დავფიქრდი, რომ წიგნებს არა მხოლოდ დაწერისას, არამედ მკითხველის და პატრონის ხელში აღმოჩენისასაც თავიანთი ისტორია აქვთ. ჰოდა, აბა როგორ უნდა გავიმეტო ჩემი წიგნები, რომლებიც თოვლის ბაბუას 7  ახალი წლის განმავლობაში მოჰქონდა საჩუქრად – უკვე დიდი გოგო რომ ვიყავი, მაშინაც კი…

კიდევ ერთი ასეთი ისტორიიანი წიგნი შეემატა ჩემს ბიბლიოთეკას, დაახლოებით, 1 თვის წინ. ჩვენს სახლში დიდი აურზაური იყო, რომელიღაც პროექტის ფარგლებში ბავშვები გვყავდა მოწვეული და ვათამაშებდით. დამიძახეს, შენთვის ამანათიაო. თავიდან მეგონა რაღაც დოკუმენტები იყო, რადგან ახლა დროებით მოქალაქეობაზე მაქვს შეტანილი განცხადება, მაგრამ აი, რა დამხვდა:

To kill a mockingbird - Georgian

ამბავი არის პატარა გოგო ჭყიტაზე, მის გულად ძამიკო ჯემზე, ყველაზე კარგ მამა ატიკუსზე და კიდევ ბევრ ძალიან კეთილ ადამიანზე, რომლებიც მეიკომში ცხოვრობენ. ზოგი “ბოროტიცაა”, მაგრამ ბავშვის თვალით დანახული ბოროტება ცოტა სხვანაირია, ხანდახან სასაცილო და კომიკური, თუმცა ისეთი უბრალო და ადვილად აღსაქმელი, რომ იმის გარჩევისას, თუ რა არის თეთრი და რა შავი, აღარ იბნევი…

ჩემი აზრით, ღმერთს ერთი რაღაც შეეშალა, სამყაროს შექმნისას – ადამი და ევა კაცად და ქალად კი არა, გოგოდ და ბიჭად უნდა მოევლინა. მაშინ, მგონი, ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა დედამიწაზე. ყოველ შემთხვევაში, ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ ასე ვფიქრობ.

რამდენიმე დღის წინ ზუსტად ამ თემაზე ველაპარაკებოდი ერთ ბიჭს, ოღონდ ჯერ წიგნი დამთავრებული არ მქონდა და უფრო პესიმისტურად ვუყურებდი მსოფლიოში სიკეთის გავრცელებას. მაშინ მითხრა, სულ ცოტა ხნის წინ ამერიკაში შავკანიანებს ადამიანებადაც კი არ თვლიდნენ, მაგრამ ყველაფერი კარგისკენ იცვლებაო. “ნუ მოკლავ ჯაფარა” სწორედ ამ თემის გარშემო ტრიალებს – ზუსტად ის გარდამტეხი პერიოდია, როდესაც ადამიანების გარკვეული ჯგუფი ხმას იმაღლებს თანასწორობისათვის. ამავე პერიოდში, მათგან შორეულ გერმანიაში ჰიტლერის დიქტატურა მძვინვარებს.

მასწავლებელი დაფაზე დიდი ასოებით წერს “ჩვენს ქვეყანაში დემოკრატიააო”, ჭყიტას კი უკვირს – თუ ებრაელების დევნა დიქტატურაა, ზანგებმა რაღა დააშავესო.

ამ წიგნის კითხვისას ბევრჯერ გულიანად გაგეცინებათ, ხანდახან ცრემლიც მოგერევათ, მაგრამ როდესაც საბოლოოდ დახურავთ აუცილებლად იგრძნობთ, რომ ცოტათი უფრო კეთილი გახდით. ისწავლით, როგორ გაუგოთ ადამიანებს და როგორ ჩაძვრეთ მათ ტყავში. მერე კი, იმასაც მიხვდებით, რომ მათი უმრავლესობა ძალიანაც კარგია, როდესაც ახლოს გაიცნობთ…

შობა და 5 წელი

 

გილოცავთ შობას. ისევ და ისევ, ბედნიერებას გისურვებთ.

შობა

სხვათა შორის, 5 წლის წინ სწორედ 7 იანვარი ავირჩიე ჩემი ბლოგის შექმნის თარიღად. ბოლო დღეების განმავლობაში რამდენჯერმე გადავავლე თვალი არქივს და კიდევ ერთხელ გამიხარდა, ეს გადაწყვეტილება რომ მივიღე. ზოგჯერ ისეთ სისულელეებს ვწერდი ხოლმე, თუმცა რაც არ უნდა იყოს – ეს მე ვიყავი.

ნელ-ნელა გავიზარდე, უფრო ჩამოვყალიბდი, შემეცვალა ინტერესები, შეხედულებები და ეს ყველაფერი აქ, ამ სივრცეშია თავმოყრილი.

მოკლედ, აქვე, მოკრძალებით ჩემი ბლოგის დაბადების დღესაც მივულოცავ საკუთარ თავს და შემდეგ პოსტამდე დაგემშვიდობებით.

sleep paralysis

 

ყველაფერი დაიწყო ასე 1 წლის წინ და განმეორდა დაახლოებით 5-6ჯერ. ახლაც ამიტომ გამეღვიძა და გადავწყვიტე, ბლოგზე დამეწერა, იქნებ თქვენც გამოგიცდიათ და არ იცით, რა არის…

ღამით, ტრადიციულად, გვიან დავიძინე. ნელ-ნელა ჩავიძირე ბურანში, მაგრამ უცბად თვალები გავახილე და ზედ ჩემს ცხვირთან, ძლივ-ძლიობით გავარჩიე თეთრი კაცის მოკუნტული სხეული. რამდენიმე წამის შემდეგ გამოსახულება უფრო მკაფიო და რეალური გახდა, მე კი საბოლოოდ გამოვფხიზლდი და მივხვდი, რომ უნდა შემშინებოდა, მაგრამ ამასობაში კაცი გაქრა და ჩემი თვალები სულ რამდენიმე მილიმეტრში აღმართულ კედელს მიაშტერდნენ. ალბათ, ჯერ კიდევ ძილ-ბურანში ვიყავი, რადგან მალევე დავიძინე და დილით ეს ამბავი აღარც გამხსენებია.

Gollum

მომდევნო გამოღვიძებისას, რომელიც, ალბათ, პირველი შემთხვევიდან 2-3 კვირის შემდეგ განმეორდა, სახე ჭერისკენ მქონდა მიშვერილი, იქ კი უზამაზარი ობობა დაცოცავდა. საერთოდ, მწერების არ მეშინია, თუმცა ეს სულ სხვა შემთხვევა იყო. მინდოდა ავმდგარიყავი და გავქცეულიყავი, თუმცა ვერაფერი მოვახერხე. თითქოს ჩემი სხეული მე არ მემორჩილებოდა. უძრავად ვიწექი საწოლში და თვალებსაც კი ვერ ვხუჭავდი. ცოტა ხანში ობობა გაიცრიცა, გაიცრიცა და გაქრა.

გარკვევით გავიგონე საკუთარი გულის ცემა, რომელიც ძალიან იყო აჩქარებული. როგორც იქნა, საწოლში წამოვჯექი, წყალი დავლიე (ყოველთვის გვერდზე მიდგას ჭიქით) და ცოტა დავმშვიდდი.

ამ უცნაურ მოვლენებზე პასუხის ძებნა ინტერნეტში დავიწყე და თბილისის ფორუმზე ჩემთვის საინტერესო ინფორმაციას გადავწყდი:

Sleep Paralysis ის მდგომარეობაა, როდესაც მოულოდნელად გეღვიძება და ხვდები, რომ მთელ სხეულს დამბლა აქვს. ვერ მოძრაობ, ვერ საუბრობ, არადა მთლიანად ფხიზელი ხარ. ხშირად მას თან ახლავს გაუგებარი წარმომავლობის პანიკის ან შიშის შეგრძნება, მოჩვენებები და ჰალუცინაციები. გგონია, რომ ოთახში კიდევ ვინმე არის და მისგან საფრთხე მომდინარეობს. ასევე, გუდვის შეგრძნება, ხმაური ყურებში, სხეულიდან „გასვლა“ და ა.შ.

დამბლა ძილში ჩვეულებრივი მოვლენაა – ტვინი გამოიმუშავებს ნივთიერებას იმისათვის, რომ სხეულმა რეალურად არ შეასრულოს ის მოძრაობები, რასაც სიზმარში ახორციელებს, ამიტომ, როდესაც ადამიანი მოულოდნელად იღვიძებს და ნივთიერება ჯერ არ განეიტრალებულა, სხეული დამბლადაცემული რჩება

ამ მოვლენის გამომწვევ მიზეზებად მიიჩნევა:

  • სახით მაღლა წოლა
  • ძილის არეული რეჟიმი
  • ძლიერი სტრესი
  • გარემოს მოულოდნელი ცვლილება
  • გააზრებული სიზმარი – ანუ, როდესაც ადამიანი ხვდება, რომ ძინავს

რა თქმა უნდა, ამ მოვლენამ ასახვა ჰპოვა ფოლკლორში და, ძირითადად, ავსულებს მიაწერენ ხოლმე.

ძილის რეჟიმის დარეგულირების შემდეგ, როგორც წესი, ეს მოვლენა ქრება.“

ახლაც, ჩემი რუმინული არდადეგების გამო მაგრად ამერია რეჟიმი და, ალბათ, მაგიტომ განმეორდა. უკვე მივეჩვიე და ისე ძალიან აღარ მეშინია, რადგან უკვე ვიცი, რაც არის. თან გადავწყვიტე მეც გამოვიყენო ეს შეგრძნებები და უკვე დავიწყე მოთხრობის წერა, რომლის გმირებსაც დაძინების ძალიან ეშინიათ და მაკონდოელების შურთ,

My Roman(ian) Holiday

 

Hello, everyone!

Roman Holiday

This is my first try to write blog in English, so I am sorry for the mistakes I will probably make.

In this post I want to talk about my Christmas trip around Romania. It started on 20th of December, my birthday. I live in a small city, Cristur, and if you want to go somewhere, at first you need to go to Sighișoara, which is not so far from our place – it’s about 25 km.

hitchhike

We started hitchhiking and after few minutes the first car stopped for us – it was nice, young couple and they spoke English well. They took us to the place, from where cars go to Brasov. We did not need to wait too much, but it was not the luckiest autostop in our life. At first, I felt really bad in the car because of strange smells, but somehow we reached the place (It is nearly 100 km. from Sighișoara). My friend Arpine gave them cake and we thanked them, but it was not enough for them – they asked for money.

Advice № 1 – always clear up this question from the begining !!! 

During my trip I found out that in Romania some people make their living in this way. So, after stopping car and saying hello, you can add “suntem voluntari. nu avem bani” (We are volunteers and we don’t have money) :D

Brașov

Brasov is one of the “must see” cities of Romania. What is the first thing you remember, when you hear Transylvania? Let me guess:

DRACULA

dracula

You can visit his castle here, in Bran (It’s just 30 km. from Brasov). Actually, I’ve not been there yet, because my friends said it is not so interesting and real, but anyway, I will definitely go there on spring.

We had only one day to spend in Brasov, so, we just walked in the Christmas decorated streets and visited the white tower, from where you can see the nice view of the city. Well, I think I really need to go there one more time – one days is not enough.

the white tower Christmas in Brasov Brasov

One more thing I did in Brasov – my new piercing. It was my birthday present for myself and I love it.

We spent night in another volunteers flat. EVS couchsurfing is really useful here – you don’t spend too much money for hotels and meet young people from all over the world.

I want to thank all of our hosts !!!

On the second day we went to Sinaia (45 km. from Brasov). Now, we were very lucky about the driver. He spoke really good English and made us good company. He left us at the Peleș Castle, which is really worth to see. This was the summer residence of the first King of Romania, Carol the first. Very interesting exterieur and interieur. We felt like princesses.

Sinaia - Castle of Peles

Sinaia – Castle of Peles

After spending more than one hour there, we continued hitchhiking. It was already dark and we were a little bit afraid, but the next driver was very nice man too. He took us to Bucharest – the capital of Romania (125 km).

Bucharest

Did you know that in the last century Bucharest was called “the little Paris”? Actually, in historical way France had a big influence on Romania. I have never been there, but my french friend, Suzanne said, that it reminded her of Bordeaux. Well, as I have not been there too, let’s just trust her.

Triumphal arch in... Bucharest

Triumphal arch in… Bucharest

I had a very good guide, Gurgen, who lives in Bucharest already one year (He is from Armenia, but studies here). He showed me a lot of interesting places and took a lot of pictures of me with them. So, here they are:

 bucharest

bucharest

Bucharest

bucharest

One more thing I have to mention about Bucharest is night life – you can find any kind of club, pub or bar here in one small area. Actually, I had my best time in Mojo Karaoke Bar.

Oh, and the last – you can find Mcdonald’s on every step, seriously. If you don’t know ,I am a huge fan of this unhealthy food and I felt really happy, as we don’t have Mcdonald’s in Cristur.

In Bucharest we met our friends and continued travelling together. Hitchhike with eight people – it’s impossible. So, we divided in smaller groups. Next destination- Râmnicu Vâlcea (177 km. from Bucharest). Our group was champion here. We met two young drivers, with whom we had really interesting conversations during our journey and we reached the city first.

 Râmnicu Vâlcea

When we arrived in Ramnicu Valcea, it was already 24th of December evening, so we met Christmas there. The street decorations and Christmas markets were really beautiful. Actually, It was first time for me when I celebrated Christmas on 25th of December, because in Georgia we have this occasion on the 7th of January

 Christmas tree Rimnicu Valcea

Christmas market

 Next day, some of us went to Sibiu, but my group really enjoyed sleeping, so we woke up late and decided to spend some time with our Georgian hosts – Saba, Tamunia, Darinka and their guests from Bucharest, Zaliko and Giorgi. Also, one of the members of my group, Tamara is Georgian, but she lives in Belarus whole her life – anyway, Jeremy was the only one foreigner in a big group of Georgians on that evening.

Rimnicu Valcea River

We had a nice time together – at first, Jeremy performed circus show near the Christmas tree. He had really a lot of spectators. After this we decided to try ice skating. After childhood it was the first time for me – I fell 3 times, but anyway it was funny.

In the evening our friends came back from Sibiu, but as it turned out not everyone reached this city – Suzanne, Jose and Joao could not catch the car, so they decided to have a walk in mountains, where they found this little dog – the cutest puppy ever.

Sibiu

He spent that night with us and next morning, on our way to Sibiu (by the way, we named him after this city) guys left him at Veterinary.

Sibiu

on our way to Sibiu (nearly 100 km.) we changed also two cars. We did not find any hosts there for night, so we decided to spend just few hours there and leave city before getting dark. What can I say about Sibiu – it’s really nice place with interesting architecture. Somehow it reminded me of Sigisoara, but it’s bigger, actually. Also, we saw a huge orthodox church there and I tried to explain main differences between orthodoxy and Catholicism to my friends.

 church in Sibiu

 Church in Sibiu

After, 2 or 3 hours we left Sibiu. Our group was the luckiest one, because we found our driver very soon and he was going directly to Sigisoara, but it was not that easy for our friends – one group could not catch the car at all, so they came to Sigisoara by train and than to Cristur, by taxi.

№ 2 advice – Try hitchhiking before it gets dark

Finally, all of us gathered together at our house. My trip finished here. It was really unforgettable holidays for me and I hope I will continue to travel all around the World!