Roxanne

 

და აი, დავიწყე ჩემი ბოლო EVS თვის ათვლაც – 25 ივნისს საქართველოში მოვფრინავ.

წინა პოსტის და საერთოდ ვამა ვეკეზე ვიზიტის შემდეგ ცოტა ხანს ძალიან განვიცდიდი წამოსვლის თარიღის ასე მოახლოებას, თუმცა ახლა ნელ-ნელა ვხვდები, რომ მზად ვარ უკან დასაბრუნებლად, სახლში დასაბრუნებლად. სადაც ჩემი ოჯახი და მეგობრები მელიან. დროც თითქოს აღარ მიქრის ისე სწრაფად. ჯერ კიდევ მაისია და ასე მგონია, ივნისამდე და მით უმეტეს, 25-მდე მთელი ცხოვრებაა…

მართლაც ასეა – აქ გატარებული ყოველი დღე ჩემთვის ცხოვრებას უდრის. ვამაყობ და ბედნიერი ვარ იმით რომ აქ აღმოვჩნდი, აი ზუსტად აქ. ნუ, რა თქმა უნდა, ყველაფერი მიდგომაზეა დამოკიდებული. იგივე კითხვა ჩემს რომელიმე ფლეთმეითს ან ბევრ სხვა მოხალისეს რომ დაუსვა, დარწმუნებული არ ვარ რომ იმავეს გიპასუხებენ. საერთოდ, ცხოვრებაშიც ჰო ასე ხდება – ადამიანები სულ წუწუნებენ, რაღაცას დარდობენ, რაღაცას მისტირიან და ამასობაში უამრავ მომენტს კარგავენ. შეიძლება, ხანდახან მეც ასე მოვქცეულვარ, მაგრამ რაც მეტი დრო გადის, ვხვდები რომ ამაზე დიდ სისულელეს ვერაფერს გააკეთებ.

Carpediem

ლიზიმ მითხრა ერთხელ, შენი ამბები სულ ფილმის სიუჟეტებს გავსო. თქვენ გგონიათ მართლა ზის სადმე წვერებიანი რეჟისორი და სცენარისტთან ერთად ჩვენს ცხოვრებაზე მსჯელობს? მე პირადად “სამ ტანცუიეტ, სამ პაიოტ, სამ ბილეტი პრადაიოტ” ვარ. თუ სადმე თავგადასავლის სუნს ვგრძნობ, გვერდს ვერ ავუვლი… მაგრამ თუ ეს სუნი არ დგას, მე ვაყენებ :D

1 წლის წინ სოფის ბლოგზე ვიფიცებოდი “Finita la Comedia” – მე თამაშს თავს ვანებებ-მეთქი, მაგრამ მივხვდი, რომ ეს უბრალოდ შეუძლებელია. ურთიერთობები – ჩემი ცხოვრების მთავარი აზარტია და ამას ვერასოდეს შეველევი… ყოველ შემთხვევაში, მანამდე მაინც, სანამ მოედანზე ჩემზე ძლიერი მოთამაშე არ შემოვა :P

ისე არ გაიგოთ, თითქოს ადამიანებს ვიყენებ და მერე სანაგვეზე ვისვრი… არა, პირიქით – მე მომწონს, როდესაც მათ ცხოვრებაში ფეიერვერკები, სიურპრიზები, სიხარული და ბედნიერება შემაქვს. ამიტომაც არასოდეს არის მოსაწყენი ჩემი ცხოვრება… გვერდით სულ არავინ რომ მყავდეს, საკუთარ თავთანაც მშვენივრად ვერთობი. ამის უნარი, მგონი, ბავშვობაში გამოვიმუშავე – ძალიან ბევრი მეგობარი მყავდა, თუმცა მარტო დარჩენილიც მშვენივრად ვთამაშობდი ჩემი თოჯინებით, რომელთათვისაც სხვადასხვა ისტორიებს ვიგონებდი.

ზოგადად, ასტროლოგიას დიდ ყურადღებას არ ვაქცევ, თუმცა რამდენიმე კვირის წინ ერთ საინტერესო ლინკს წავაწყდი, გამოგონილი პერსონაჟებისა და მათი ზოდიაქოების შესახებ. საერთოდ არ გამკვირვებია, როდესაც მშვილდოსანის გასწვრივ ეს ფოტო დავინახე:

Sweet-November-sweet-november

თუ ჩემი ბლოგის არქივებს მოქექავთ, ნახავთ რომ თავს ხშირად ვაიგივებდი სარასთან. მერე, ცხოვრების რაღაც ეტაპზე ამან ცოტა შემაშინა – ვიფიქრე, რომ ამ თამაშ-თამაშში ნამდვილ ემოციებსა და გრძნობებს დავკარგავდი, თუმცა გაურკვევლობამ გადაიარა, საკუთარი თავი მივიღე და კიდევ უფრო შევიყვარე. მე მომწონს ჩემი ცხოვრება… მომწონს, რომ მუდმივად ტანგოს ვცეკვავ და ისიც ვიცი, რომ ამით არასოდეს დავიღლები.

ვიღაცამ, უბრალოდ, ფეხი უნდა ამიწყოს…

Advertisements

2 thoughts on “Roxanne

  1. I love love love this post :-)

    Axla Aaronis sawols varwev fexit da tan komentaris daweras vcdilob, araferi chkvianuri ar momdis tavshi imis garda, rom kargad cxovrob da ganagrze tavgadasavlebi da urtiertobebis kvleva-zieba :-) ♥ love and have fun!!!

    • სოფი, მადლობა :*
      დღეს ცოტათი დეპრესიულმა განწყობამ შემომიტია, თითქოს ყველაფერი საპირისპირო ვიგრძენი, რაც აქ მეწერა, მაგრამ უცბად შემოვუძახე ჩემს თავს და გავმხიარულდი : ))
      ველი შენს პოსტს სულმოუთქმელად :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s