დღეს, შარშან (25.06.2014)

შეიძლება, უნაკლო მეხსიერებით არ გამოვირჩევი, მაგრამ დღემდე მახსოვს ყველა ის თარიღი, რომელიც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.

ბუქარესტში მატარებლით წამოვედი. ჩემოდნების ჩალაგებას გამთენიისას მოვრჩი, გოგოებს დავემშვიდობე და სადგურზე წავედი. ჩემს ბილეთზე ეწერა, რომ სიგიშოარაში გადასაჯდომად ზუსტად 1 წუთი მქონდა. იქ მისულს კი მატარებელი ბაქანზე არ დამხვდა – ვიფიქრე, გამასწრო-მეთქი, მაგრამ რეალურად 1 საათი ლოდინი მომიწია.

ბუქარესტში წვიმდა და გიოსთან რაღაც ძვირიანი ტაქსით წავედი. ის პოლონელი გოგო, რომლის ოთახშიც გვეძინა ხოლმე, ჩამოსული დამხვდა. ოთახში რომ შევედი “ოლაო” მითხრა. მეგონა, მომესალმა – თურმე ასე რქმევია :) გავისეირნე ბუქარესტში და გადავიღე ზუსტად ისეთი ფოტო, როგორიც მამაჩემს აქვს გადაღებული ჩემს ასაკში – ანუ 40 წლის წინ.

Bucharest

მერე ღია ცის ქვეშ რაღაც მატჩსაც ვუყურე გიოსთან, შეილასთან და სხვა მოხალისეებთან ერთად. საღამოს სუზანი და არპინეც ჩამოვიდნენ ავტოსტოპით. 50 ლეი მქონდა დარჩენილი, ტაქსმა 25 დაწერა. ვიფიქრე, რომ ხურდას გოგოებს დავუტოვებდი, მაგრამ მძღოლმა საბარგულიდან ჩემოდნები ამომილაგა, მანქანაში ჩახტა და გაიქცა. 8 თვის განმავლობაში პირველად “გამქურდეს” :)

აეროპორტში აღმოჩნდა, რომ ჩემი ბარგი-ბარხანა დაშვებულ წონას აჭარბებდა. იქვე ამოვყარე რაღაცეები და გოგოებმა გადაინაწილეს თავიანთ ჩანთებში. მერე ორივეს ჩავეხუტე და წავედი. უკან რომ მოვიხედე, იქ იდგნენ და ხელს მიქნევდნენ.

goodbye

მაშინ ცოტათი მეშინოდა, რომ ეს შეიძლებოდა ჩვენი ბოლო შეხვედრა ყოფილიყო. არა იმიტომ, რომ ავიაკატასტროფაში ვაპირებდი მოყოლას, უბრალოდ მეშინოდა, რომ უკან დაბრუნებულები ერთმანეთისთვის ვეღარ მოვიცლიდით. ამ 1 წელში ეს შიში გამიქრა, რადგან 3 თვეში მე თვითონვე წავედი ბუდაპეშტში ჰარიეტის და ბრნოში მიხალის სანახავად. სულ რაღაც 10 დღის წინ კი არპინე და ჰარიეტი იყვნენ ჩემთან. ახლა უკვე ვიცი, რომ მალე მილდასაც ვნახავ, თამარასაც და დარკოსაც… შევხვდები სხვა ბავშვებსაც, როგორც უკვე შევხვდი იზის, რუტას და ეველინას.

და ერთ დღეს რუმინეთშიც დავბრუნდები. კიდევ ერთხელ გავივლი ყველა იმ გზას, რომელიც ჩემი ხელის გულივით მახსოვს და იმ გზებსაც, რომელთა გავლაც ვერ მოვასწარი.

და თუ საქართველოში ჩამოსულმა ეს სიმღერა გავიზიარე, იქაც თამამად მოვუსმენ, რადგან რუმინეთი ჩემი სახლია და  someday I’m coming home again!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s