Home Alone (?)

I ნაწილი

როგორც იქნა, მარტო დავრჩი. ყველა წავიდა – სახლში სიგარეტის და ალკოჰოლის სუნია, იატაკზე ბრჭყვიალა ქაღალდები და ერთჯერადი ჭიქები ყრია, სასტუმრო ოთახის ფარდა კი ნახევრადღაა შერჩენილი საკიდზე. თუმცა ამ ყველაფერს ხვალ მივხედავ, ან ზეგ… მოკლედ, როცა მომინდება – ეს ხომ ჩემი საკუთარი ბინაა, სადაც არავინ მეტყვის, რომ საწოლი გაღვიძებისთანავე დავალაგო, სამზარეულოში ჭურჭელი არ დავაგროვო, 12 საათამდე დავბრუნდე და ა.შ.

ამაზე დიდხანს ვოცნებობდი და როგორც კი ჩემმა შემოსავალმა ოთხნიშნა რიცხვს მიაღწია, ბევრი აღარც მიფიქრია – facebook-ზე სტატუსი დავწერე, განცხადებების რამდენიმე საიტს ვესტუმრე და ბოლოს ჩემს კუთხესაც მივაგენი თბილისის ერთ-ერთ გარეუბანში. ოჯახი უკვე შეგუებული იყო ჩემს “ახირებას”, ასე რომ დიდი წინააღმდეგობა აღარც გაუწევიათ. ჩემი ძმა უსიტყვოდ მაზიდინებდა ტანსაცმელსა და სხვა ნივთებს ულიფტო სახლის მეოთხე სართულზე.

შემდეგ ახალმოსახლეობაც აღვნიშნე – ყველას უხაროდა, ახლა უკვე ვიცით სადაც დავლევთ ხოლმეო, მაგრამ ყოველდღე ასეთი წვეულებების მოწყობას ნამდვილად არ ვაპირებ. ის, რომ მარტო ცხოვრება მინდა, ნიშნავს იმას, რომ მარტო უნდა ვიყო და სტუმრები მხოლოდ მაშინ მივიღო, როცა მე მომინდება. მოკლედ ასეთ ფიქრებში გართული ვწევარ ჩემს ახალ საწოლზე, რომელიც რეალურად ძირს დაგდებული დიდი მატრასია და საკუთარი თავით ვტკბები – მე ეს შევძელი!

***

იმის მიუხედავად, რომ აფორიაქებული ვიყავი, სასმელმა მაინც იმოქმედა და ჩამეძინა, მაგრამ მალევე კარზე გაბმული ზარის ხმამ გამაღვიძა. თვალები ძლივს გავახილე. დიდხანს ვარკვევდი სად ვიყავი ან რომელი საათი იყო. როგორც იქნა გავიხსენე საიდან ინთება შუქი და შემოსასვლელში გავფრატუნდი. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ჩემი რომელიმე სტუმარი უკან მობრუნდა, ამიტომ ჭუჭრუტანაში არც გამიხედავს, კარი ისე გავაღე.

– გასაღები დავკარგე, მაპატიე! – მითხრა კაცის მაღალმა ფიგურამ და სახლში შემოვიდა. შიშისგან მომენტალურად გამოვფხიზლდი.

– მემგონი, ბინა შეგეშალათ – სასტუმრო ოთახში დავეწიე. საძინებლიდან გამოსულ სინათლეზე უკვე კარგად ჩანდა მისი სახე. არავითარი გაოცება, არც უხერხულობა, უბრალოდ გამიღიმა და სამზარეულოში გავიდა.

სანამ ვფიქრობდი როგორ მოვქცეულიყავი, მან წყალი მოუშვა, გაზი აანთო და, სავარაუდოდ, ზედ ჩაიდანიც დადგა. ალბათ, მესიზმრება-მეთქი, გავიფიქრე და ის-ის იყო “გაღვიძებას” ვაპირებდი, რომ დამიძახა.

– შემოდი, რა… ვილაპარაკოთ.

“კარიდან მარჯვნივ, კარიდან მარჯვნივ” – სამზარეულოში ჯერ ხელი შევყავი, შუქი ავანთე და მერეღა შევედი. მაგიდასთან იჯდა და თავს აშკარად ისე გრძნობდა, როგორც საკუთარ სახლში.

– პატრული გამოვიძახო თუ წახვალთ? ძალიან მეძინება და საერთოდ არ ვარ ასეთი ხუმრობების ხასიათზე.

– კარგი, ვიცი რომ შეგაშინე… მაგრამ, მგონი, ასე ჯობდა.

არ ვიცი რა ვუპასუხო. აგრძელებს:

– ნელ-ნელა რომ შემომეპარებინა, უფრო შეშინდებოდი და იფიქრებდი, ვგიჟდებიო.

– რა უნდა შემოგეპარებინათ? პატრულს ვურეკავ!

გაზზე შემოდგმულმა ჩაიდანმა ამ დროს სრულიად უადგილო დაუსტვინა. ესღა მაკლდა, ისედაც გული მისკდება… ის კი ძალიან მშვიდად ადგა და ჩაის დასხმა დაიწყო. იცის სად დევს ჭიქები, კოვზები, შაქარიც…

– შენ რამდენი ჩაგიყარო? – მეკითხება.

ეს უკვე ბოლო წვეთია. საძინებელში გავდივარ ტელეფონის ასაღებად. ბრაზით ვკანკალებ, თუმცა მთავარი სურპრიზი თურმე წინ მელის – ის ჩემს მატრასზე ფეხმორთხმული ზის, ხელში ორი ჩაის ჭიქა უჭირავს და მიღიმის.

“დაკივლება მაინც მომესწრო” – ესღა გავიფიქრე და საძინებლის კარებთან შიშისგან ისედაც წასული გული სულ მთლად წამივიდა.

Advertisements

Archive: vol. Again

პოსტი დაწერილია მძაფრი ემოციების ქვეშ

2 წლის წინ, გაზაფხულზე, სტამბულში გავემგზავრე. მთავარი მიზეზი Archive-ს კონცერტი იყო. შემდეგ, ყოველთვის, როცა იმ მომენტს ვიხსენებდი, მეუფლებოდა ბედნიერების უსაზღვრო შეგრძნება და მახსენდებოდა ის ემოციები, რაც საყვარელი ბენდის ლაივში მოსმენას სდევს თან.

სტამბულიდან ჩამოსულმა აღმოვაჩინე, რომ ჯგუფის ვოკალისტს, Dave Pen-ს ვორდპრესზე ბლოგი ჰქონდა და, რა თქმა უნდა, მისი ერთგული მკითხველი გავხდი. მისი პოსტები ძირითადად ტურნეების და იმ ქვეყნების შესახებაა, სადაც არქივთან ერთად მოგზაურობს. რა თქმა უნდა, თურქეთის შესახებაც დაწერა, სათაურით “Across The Bosphorus“, სადაც ახსენა თავისი საყვარელი წიგნი, რეი ბრედბერის “451 ფარენჰეიტი” და ისიც, რომ აგროვებდა ამ წიგნის სხვადასხვაენოვან ეგზემპლარებს.

ზუსტად მაშინ დავუტოვე ეს კომენტარი:

“I’m happy I found this blog. I was in Istanbul to attend your concert and it was great. Thank you very much for these 2 hours! I’m from Georgia and I hope you’ll come here someday, maybe soon :)

P.S.: If you want, I can send you Georgian copy of Fahrenheit 451.”

რომელზეც არ უპასუხია, თუმცა მე მისი კოლექციონერობის ამბავი არასოდეს დამვიწყნია.

არც ისე soon, მაგრამ 2 წლის შემდეგ, Altervision Group-მა მართლაც ყველაზე მაგარი საჩუქარი გაგვიკეთა და Tbilisi Open Air-ზე სხვა ძალიან მაგარ ბენდებთან ერთად Archive-ც ჩამოიყვანა. როდესაც ეს ამბავი პირველად გავიგე, თვალებს ვერ ვუჯერებდი – რამდენჯერმე გამოვედი და შევედი facebook-ზე, რომ დავრწმუნებულიყავი –  არ მეჩვენება!!!

გუშინ კი დადგა ის დღე, როცა მე კიდევ ერთხელ უნდა მომესმინა მათთვის. სახლიდან გასვლამდე რამდენიმე წუთით ადრე გამახსენდა, რომ “451 ფარენჰეიტი” მქონდა და გადავწყვიტე თან წამეღო. დიდხანს ვეძებე და ის-ის იყო, დანებებას ვაპირებდი, წიგნის თაროზე ბრედბერის სახელმა გამოანათა. მაშინვე ჩავიდე ჩანთაში და გავიქეცი.

ფესტივალზე ასულს შესასვლელში აჩიკო გულედანი შემხვდა. არ ვიცნობ, მაგრამ მივედი და ვუთხარი, რომ დეივისთვის საჩუქარი მქონდა. მეგონა, გამომართმევდა და თვითონ გადასცემდა, მაგრამ მითხრა, წამომყევიო. ასე აღმოვჩნდი backstage-ში, სადაც შევხვდი არქივის ქართველ მენეჯერს, მარის და ის შემპირდა, რომ აუცილებლად მიიტანდა წიგნს ადრესატამდე. იმ მომენტში, ეს სრულიად საკმარისი იყო ჩემთვის. მართალია, პირადად ვერ გადავეცი, მაგრამ მაინც უბედნიერესი ვიყავი და სულ ხტუნვა-ხტუნვით დავბრუნდი საფესტივალო ტერიტორიაზე.

რამდენიმე საათში არქივის გამოსვლის დროც დადგა. უამრავი ხალხი იყო. რამდენადაც შემეძლო ახლოს დავდექი სცენასთან. ცოტა ხანში ნაცნობი მელოდია შემომესმა… Feel it!

და ასე დაიწყო ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი ლაივი, რომელზეც მხოლოდ მე კი არა, ყველა იქ მყოფი ადამიანი ცხოვრებაში ყოფილა. იმის გარდა, რომ არაამქვეყნიურ მუსიკას უკრავენ, იგრძნობოდა, როგორ აფასებენ თავიანთ მსმენელს და თვითონაც რამხელა ენერგიას იღებდნენ ჩვენგან.

ემოციებით ისე ვიყავი დატვირთული, რომ მათი გამოსვლა დამთავრდა თუ არა, სახლში წამოვედი. არ მინდოდა, რაიმე სხვა მუსიკისთვის მომესმინა. თავში მიტრიალებდა მათი ბოლო სიმღერა Lights და ახლაც, 24 საათის შემდეგ, ჩემი გონება, გული, სული და სხეული ისევ იქ, მათი მუსიკის სამყაროში ტრიალებს!

დილიდან უცნაურ განწყობაზე ვიყავი, მოზღვავებულ ემოციებს ვერ ვაკონტროლებდი და თან მოლოდინი მქონდა, რადგან facebook-ზე რამდენიმე მესიჯი დამხვდა, სადაც მეკითხებოდნენ, მივიღე თუ არა სურპრიზი. მივხვდი, რომ ჩემმა წიგნმა დეივამდე მიაღწია, მაგრამ არსად ჩანდა საპასუხო ფოტო. შინაგანი პანიკა მქონდა, ტირილი მინდოდა, თუმცა ვერ ვახერხებდი…

მაგრამ საღამოს facebook გავხსენი და დამხვდა ის, რასაც ასე ველოდი:

“თამთა, გამარჯობა
მე ARCHIVEის მენეჯერი ვარ, გუშინ შევხვდით ერთმანეთს. სამწუხაროდ, ვერ მოვახერხე შენი და დეივის შეხვედრა, მაგრამ წიგნი სასტუმროში მივუტანე. აღფრთოვანებული იყო.. ვერ წარმოედგინა, რომ ვინმე საქართველოში გაუკეთებდა მისთვის ასეთ მნიშვნელოვან საჩუქარს, იქ მყოფ ბენდის სხვა წევრებს სათითაოდ ანახა გახარებული სახით და დიდი მადლობა შემოგითვალა :) “

Dave Pen for Tamta

აი, ზუსტად ასეთი მომენტებისთვის ღირს ცხოვრება. მთელი დღის ნაგროვები ცრემლები წამსკდა და ბედნიერებისაგან გიჟივით ვტიროდი, თანაც ყურებამდე გაღიმებული სახით. უკვე მერამდენედ ვუყურებ ამ ფოტოს და ვკითხულობ ამ სიტყვებს.

ეს ჩემი ჯადოსნური ამბავია… ერთ-ერთი საუკეთესო ამბავი, რომელიც ოდესმე გადამხდენია!!!

Looking forward to meeting you AGAIN <3