იოცნებე ხმამაღლა

დღეს, როცა თავში ეს სიტყვები მომივიდა, ვიფიქრე, იქნებ სადმე წამიკითხავს-მეთქი და დავგუგლე. ასე გადავაწყდი პოსტს, სადაც წერია, რომ თურმე ხმამაღლა კი არა, ჩუმად უნდა ვიოცნებოთ. ცოტათი მეწყინა და წამის მეასედში ისიც კი ვიფიქრე, ხელი ხომ არ ჩავიქნიო-მეთქი, მაგრამ მერე ჩემი გამოცდილება გამახსენდა. ბევრჯერ მითქვამს რაღაც, ოცნებასაც ვერ დაარქმევ… მითქვამს და მერე თავისით ამსრულებია.  ოღონდ ამის შემდეგ იმასაც მივხვდი, რომ ოცნების დროს ცოტათი ფრთხილად უნდა იყო. (აუ, რა ცუდია, რომ ჩვენს ქვეყანაში სიტყვა “მეოცნებე” უკვე პოლიტიკურ ტერმინად იქცა :( ) …

მოკლედ, ასე, ვიჯექი ჩემს ოთახში, ფანჯარა გაღებული მქონდა და ძალიან მინდოდა ცის დანახვა, მაგრამ პირველ სართულზე ვცხოვრობ და თუ თავი ბოლომდე არ გაყავი, მეზობლის ფანჯრების მეტს ვერაფერსაც ვერ დაინახავ. მე კი მინდა ჩემი ოთახის ფანჯრიდან ცა ჩანდეს. აი, ისეთი ცა, როგორიც თბილისში აღარ არსებობს.

ერთი ოცნების სახლი არ მაქვს, ეტაპებადაა დაყოფილი. პირველ რიგში მოდის ჩემი ბინა, რომელიც აუცილებლად მაღალსართულიანი კორპუსის ბოლო სართულზეა. ძალიან პატარაა, შეიძლება ერთოთახიანიც კი. იმდენად მაღლაა, რომ ქალაქის ხმაური ძნელად აღწევს და ღამით მსიამოვნებს კიდეც სადღაც შორს ჩავლილი მანქანების ხმა. შუქი ძირითადად ჩამქვარალი მაქვს ხოლმე. ასე ელექტროენერგიასაც დავზოგავ და აციმციმებული ქალაქის ხედითაც უკეთესად დავტკბები. საერთოდ, ღამით თბილისიც კი მელამაზება.

ნეტავ მარტო თუ ვიგრძნობ ხოლმე თავს? ალბათ, ხანდახან… მაგრამ ხანდახან ახლაც მარტო ვარ, მაშინ როცა ოჯახში კიდევ 4 ადამიანი ცხოვრობს, მაშინ როცა უამრავი მეგობარი მყავს… მაშინაც კი ვიყავი ხოლმე მარტო, როცა გვერდზე საყვარელი ადამიანი მყავდა.

მაგრამ ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვლება. მე და ერთი ბიჭი, რომელსაც ვეყვარები ისეთი, როგორიც ვარ და რომელიც მეყვარება ისე, როგორც არავინ, ერთად ცხოვრებას გადავწყვეტთ. მერე ერთი საერთო ოცნებაც გაგვიჩნდება და ავისრულებთ კიდეც – დავიწყებთ ჩვენი სახლის შენებას. ეს სახლი, ალბათ, სადმე ქალაქგარეთ იქნება, ოღონდ არც ისე შორს თბილისიდან.

ჩვენით შევღებავთ კედლებს, ავაწყობთ ავეჯს, დავრგავთ ყვავილებს… შეიძლება ეს დიდხანს გაგრძელდეს, იმაზე უფრო შრომატევადი და ძვირი სიამოვნება აღმოჩნდეს, ვიდრე ველოდით, მაგრამ არ გავჩერდებით და გვექნება ჩვენი სახლი, სადაც ბედნიერები ვიქნებით. სადაც შაბათ-კვირას ჩვენს მეგობრებს ყველაზე მეტად ეყვარებათ ხოლმე ამოსვლა და ჩვენთან ერთად ყოფნა. სადაც წინასწარ იქნება გამოყოფილი ოთახები ბავშვებისათვის, იმიტომ რომ ჩვენ ბევრი შვილი გვეყოლება. ნუ, ბევრი, რა… 3-4 მაინც.

კიდევ ერთი საოცნებო სახლი მქონდა ადრე, მაგრამ ეს ოცნება 2 წლის წინ ამიხდა – მინდოდა საზღვარგარეთ მეცხოვრა flatmate-ებთან ერთად. ისე ხანდახან კიდევ მინდა ხოლმე წასვლა, სასწავლებლად ან სამუშაოდ, მაგრამ ეს ჩემი ოცნება აღარ არის, რადგან გარკვეულწილად უკვე გამოვლილი ეტაპია.

ჰო, კიდევ რაც მინდა რომ ვაკეთო, წიგნების წერაა… ვიცი, ერთ დღეს აუცილებლად დავიწყებ. არ ვიცი, ეს იქნება თუ არა ჩემი ძირითადი სამსახური… ალბათ, არა. მაგრამ ჯერ წარმოდგენა მიჭირს რა გზას დავადგები. რაც არ უნდა იყოს, ვოცნებობ რომ ძალიან მიყვარდეს ჩემი საქმე და პროფესია. მხოლოდ ფულის გულისთვის მუშაობა არ მინდა. მინდა ამისგან დიდ სიამოვნებას ვიღებდე.

ვნახოთ… ვნახოთ, რა იქნება წლების შემდეგ… აუცილებლად მოვუბრუნდები ამ პოსტს, ისევე როგორც ახლა ვუბრუნდები ჩემს ძველ ნაწერებს და ხანდახან მე თვითონაც მიკვირს, ისეთ დამთხვევებს აღმოვაჩენ ხოლმე.

Advertisements

4 thoughts on “იოცნებე ხმამაღლა

  1. ამენ, ამენ!!! აგსრულებოდეს ოცნებები. ყველაზე კარგი რამე ამქვეყნად ქმარი და შვილებია. და საკუთარი სახლი ეზოთიც, რა თქმა უნდა :-)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s