დილის ბოდვა

7 საათი ხდება, დილის.

ცოტათი მეძინება, მაგრამ ვიცი, არ არსებობს იმაზე დიდი სატანჯველი, ვიდრე 2 საათში გაღვიძება და თბილი საწოლიდან გამოძრომაა – ამიტომ გადავწყვიტე საერთოდ არ დავიძინო. სახლში ისედაც გვიან მოვედი, თანამშრომლებთან ერთად ვიყავი. მერე მეგობარს ველაპარაკებოდი დიდხანს. რაღაც საერთო დარდები გვაქვს და ვუზიარებთ და ვუზიარებთ ერთმანეთს. ხან მე ვამშვიდებ, ხან ის და ხან ორივე ვთანხმდებით, რომ აზრი არ აქვს.

მოწყენილი ვარ, იმის მიუხედავად, რომ ძალიან ბევრს ვიცინი, თუმცა რამდენიმე დღის წინ ვიტირე კიდეც. ადრე მაინც უფრო ხშირად ვტიროდი. თავს მატკიებს, მაგრამ საჭიროა დასაცლელად. ისევე როგორც ყვირილი – აი, რომ დადგე და კედლებს უყვირო ან გავარდე ქუჩაში და იღრიალო ბოლო ხმაზე. გამვლელები შემოგხედავენ და იფიქრებენ რომ გიჟი ხარ.

scream

ისე ჩვენ ყველანი გამვლელები ვართ – ქუჩებშიც და ერთმანეთის ცხოვრებებშიც. ამ ფრაზას ვუტრიალებ უკვე 5 წუთია, მაგრამ ვერ ვაგრძელებ. ჩემი ფიქრები სხვაგან ხტებიან. მეძინება და ვბრაზდები ჩემს თავზე, ადრე რომ არ დავწექი. ყოველდღე ვდებ პირობას, რომ რეჟიმში ჩავჯდები, ზოგჯერ ვახერხებ კიდეც, მაგრამ მერე ისევ ღამეების თენებას ვიწყებ.

დღეს ჩემს მოჩვენებაზეც გავბრაზდი და ეგრევე გამახსენდა მისი ნაკვთებიც, ხმაც და ყველაფერი. ასე ვერთობი. დიდი ხანია მივხვდი, რომ სხვანაირად არ შემიძლია. მჭირდება “პერსონაჟები” და არა უბრალოდ “გამვლელები”.

მეძინება და ამ მომენტში საერთოდ არ მგონია, რომ ადამიანები ცხოვრების 1/3-ს ძილში ტყუილად ვატარებთ.

 

 

Advertisements

2 thoughts on “დილის ბოდვა

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s