მუსიკალური კვირის დღეები

ინსპირაცია

მუსიკის კალენდარი

მართალია, გიორგი გვიმტკიცებს, რომ ყოველი დღე შაბათია, თუმცა მე მაინც დავასრულებ მის დაწყებულ საქმეს და კვირის დღეების ფლეილისთს შემოგთავაზებთ.

music

ორშაბათი – მძიმე და ლურჯი :)

New Order – Blue Monday

Continue reading

რობი, მე და ნიკი

ძილის წინ facebook ჩამოვსქროლე და გავიგე, რომ 27 მაისს თბილისში რობი უილიამსი ჩამოდის. გამიხარდა, მისი რეპერტუარიდან რამდენიმე სიმღერა მიყვარს და თვითონ ტიპაჟიც მომწონს.

eternity024

ახალგაზრდობაში ძალიან სექსუალური იყო ^^

ვერ ვიტყვი, ჩემი საყვარელი მუსიკოსია-მეთქი, მაგრამ მის კონცერტს აუცილებლად დავესწრები. ყველაზე მეტად ის მახარებს, რომ საქართველოში კარგი მუსიკოსები ჩამოჰყავთ და ჩამოდიან. ამის ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი შარშანდელი Open Air იყო, რომლის ლაინ აფის დაანონსებას წელსაც მოუთმენლად ველი. იმაზე კი საერთოდ აღარ ვლაპარაკობ, ქართული კლუბები ელექტრონული მუსიკის მოყვარულებს როგორ ანებივრებენ.

ასეთ მომენტებში, სრულიად რეალურად მეჩვენება იმაზე ფიქრიც, რომ ერთ მშვენიერ დღეს საქართველოში ნიქ ქეივსაც აუცილებლად მოვუსმენთ, თუმცა მას შემდეგ რაც მისი შვილი ტრაგიკულად დაიღუპა, კონცერტი აღარ გაუმართავს. იმედი მაქვს, რომ მუსიკალური კარიერა არ დაუსრულებია და სცენას ისევ დაუბრუნდება.

12922093_884893458276621_267208245_o

კადრი ფილმიდან “20000 დღე დედამიწაზე”

მანამდე კი ველი მის წიგნს, რომელიც, როგორც გავიგე ქართულ ენაზე ითარგმნა. უკვე იმასაც არ გამოვრიცხავ, რომ სწორედ ამ წიგნის პრეზენტაციაზე მოიწვიონ. აი, მაშინ კი ყველაფერს გავაკეთებ, რომ მასთან შესახვედრად აკრედიტაცია მივიღო – მზად ვარ ჩემს ბლოგზე ყველა პოსტს ჩამოვუარო, დავაედითო და ნიქ ქეივს მივუძღვნა :)

ისე, ხანდახან მართლა ვფიქრობ ხოლმე თემატური ბლოგის შექმნაზე. რამდენიმე მცდელობაც მქონდა – ჯერ online shopping-ზე დავიწყე წერა, ხან უნივერსიტეტის პრობლემებზე, მაგრამ მალე მომბეზრდა. შარშან კი “ვილა ყიყლიყოს” იდეა გამიჩნდა, რომელიც, ზუსტად ვიცი, ძალიან მეყვარება, თუმცა ჯერ თავი ვერ მოვაბი.

არაუშავს… რატომღაც დარწმუნებული ვარ, რომ ამის დროც მოვა და ჩემს ცხოვრებაში ბევრი, ძალიან ბევრი საინტერესო ამბავი მოხდება, რომლებზეც აუცილებლად მოგიყვებით :)

Archive: vol. Again

პოსტი დაწერილია მძაფრი ემოციების ქვეშ

2 წლის წინ, გაზაფხულზე, სტამბულში გავემგზავრე. მთავარი მიზეზი Archive-ს კონცერტი იყო. შემდეგ, ყოველთვის, როცა იმ მომენტს ვიხსენებდი, მეუფლებოდა ბედნიერების უსაზღვრო შეგრძნება და მახსენდებოდა ის ემოციები, რაც საყვარელი ბენდის ლაივში მოსმენას სდევს თან.

სტამბულიდან ჩამოსულმა აღმოვაჩინე, რომ ჯგუფის ვოკალისტს, Dave Pen-ს ვორდპრესზე ბლოგი ჰქონდა და, რა თქმა უნდა, მისი ერთგული მკითხველი გავხდი. მისი პოსტები ძირითადად ტურნეების და იმ ქვეყნების შესახებაა, სადაც არქივთან ერთად მოგზაურობს. რა თქმა უნდა, თურქეთის შესახებაც დაწერა, სათაურით “Across The Bosphorus“, სადაც ახსენა თავისი საყვარელი წიგნი, რეი ბრედბერის “451 ფარენჰეიტი” და ისიც, რომ აგროვებდა ამ წიგნის სხვადასხვაენოვან ეგზემპლარებს.

ზუსტად მაშინ დავუტოვე ეს კომენტარი:

“I’m happy I found this blog. I was in Istanbul to attend your concert and it was great. Thank you very much for these 2 hours! I’m from Georgia and I hope you’ll come here someday, maybe soon :)

P.S.: If you want, I can send you Georgian copy of Fahrenheit 451.”

რომელზეც არ უპასუხია, თუმცა მე მისი კოლექციონერობის ამბავი არასოდეს დამვიწყნია.

არც ისე soon, მაგრამ 2 წლის შემდეგ, Altervision Group-მა მართლაც ყველაზე მაგარი საჩუქარი გაგვიკეთა და Tbilisi Open Air-ზე სხვა ძალიან მაგარ ბენდებთან ერთად Archive-ც ჩამოიყვანა. როდესაც ეს ამბავი პირველად გავიგე, თვალებს ვერ ვუჯერებდი – რამდენჯერმე გამოვედი და შევედი facebook-ზე, რომ დავრწმუნებულიყავი –  არ მეჩვენება!!!

გუშინ კი დადგა ის დღე, როცა მე კიდევ ერთხელ უნდა მომესმინა მათთვის. სახლიდან გასვლამდე რამდენიმე წუთით ადრე გამახსენდა, რომ “451 ფარენჰეიტი” მქონდა და გადავწყვიტე თან წამეღო. დიდხანს ვეძებე და ის-ის იყო, დანებებას ვაპირებდი, წიგნის თაროზე ბრედბერის სახელმა გამოანათა. მაშინვე ჩავიდე ჩანთაში და გავიქეცი.

ფესტივალზე ასულს შესასვლელში აჩიკო გულედანი შემხვდა. არ ვიცნობ, მაგრამ მივედი და ვუთხარი, რომ დეივისთვის საჩუქარი მქონდა. მეგონა, გამომართმევდა და თვითონ გადასცემდა, მაგრამ მითხრა, წამომყევიო. ასე აღმოვჩნდი backstage-ში, სადაც შევხვდი არქივის ქართველ მენეჯერს, მარის და ის შემპირდა, რომ აუცილებლად მიიტანდა წიგნს ადრესატამდე. იმ მომენტში, ეს სრულიად საკმარისი იყო ჩემთვის. მართალია, პირადად ვერ გადავეცი, მაგრამ მაინც უბედნიერესი ვიყავი და სულ ხტუნვა-ხტუნვით დავბრუნდი საფესტივალო ტერიტორიაზე.

რამდენიმე საათში არქივის გამოსვლის დროც დადგა. უამრავი ხალხი იყო. რამდენადაც შემეძლო ახლოს დავდექი სცენასთან. ცოტა ხანში ნაცნობი მელოდია შემომესმა… Feel it!

და ასე დაიწყო ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი ლაივი, რომელზეც მხოლოდ მე კი არა, ყველა იქ მყოფი ადამიანი ცხოვრებაში ყოფილა. იმის გარდა, რომ არაამქვეყნიურ მუსიკას უკრავენ, იგრძნობოდა, როგორ აფასებენ თავიანთ მსმენელს და თვითონაც რამხელა ენერგიას იღებდნენ ჩვენგან.

ემოციებით ისე ვიყავი დატვირთული, რომ მათი გამოსვლა დამთავრდა თუ არა, სახლში წამოვედი. არ მინდოდა, რაიმე სხვა მუსიკისთვის მომესმინა. თავში მიტრიალებდა მათი ბოლო სიმღერა Lights და ახლაც, 24 საათის შემდეგ, ჩემი გონება, გული, სული და სხეული ისევ იქ, მათი მუსიკის სამყაროში ტრიალებს!

დილიდან უცნაურ განწყობაზე ვიყავი, მოზღვავებულ ემოციებს ვერ ვაკონტროლებდი და თან მოლოდინი მქონდა, რადგან facebook-ზე რამდენიმე მესიჯი დამხვდა, სადაც მეკითხებოდნენ, მივიღე თუ არა სურპრიზი. მივხვდი, რომ ჩემმა წიგნმა დეივამდე მიაღწია, მაგრამ არსად ჩანდა საპასუხო ფოტო. შინაგანი პანიკა მქონდა, ტირილი მინდოდა, თუმცა ვერ ვახერხებდი…

მაგრამ საღამოს facebook გავხსენი და დამხვდა ის, რასაც ასე ველოდი:

“თამთა, გამარჯობა
მე ARCHIVEის მენეჯერი ვარ, გუშინ შევხვდით ერთმანეთს. სამწუხაროდ, ვერ მოვახერხე შენი და დეივის შეხვედრა, მაგრამ წიგნი სასტუმროში მივუტანე. აღფრთოვანებული იყო.. ვერ წარმოედგინა, რომ ვინმე საქართველოში გაუკეთებდა მისთვის ასეთ მნიშვნელოვან საჩუქარს, იქ მყოფ ბენდის სხვა წევრებს სათითაოდ ანახა გახარებული სახით და დიდი მადლობა შემოგითვალა :) “

Dave Pen for Tamta

აი, ზუსტად ასეთი მომენტებისთვის ღირს ცხოვრება. მთელი დღის ნაგროვები ცრემლები წამსკდა და ბედნიერებისაგან გიჟივით ვტიროდი, თანაც ყურებამდე გაღიმებული სახით. უკვე მერამდენედ ვუყურებ ამ ფოტოს და ვკითხულობ ამ სიტყვებს.

ეს ჩემი ჯადოსნური ამბავია… ერთ-ერთი საუკეთესო ამბავი, რომელიც ოდესმე გადამხდენია!!!

Looking forward to meeting you AGAIN <3

Bonobo

რამდენიმე საათში კარგ ივენთზე მივდივარ, რომელსაც დიდხანს ველოდი და რომლის ჰედლაინერიც ბრიტანელი მუსიკოსი/DJ საიმონ გრინი, იგივე ბონობო იქნება.

Bonobo

საერთოდ, ბოლო დროს თბილისში ღამით ცხოვრება ნამდვილად ჩქეფს და განებივრებულები ვართ მსოფლიო დონის ელექტორნული მუსიკის მოსმენის შესაძლებლობით. თითქმის ყოველ ვიქენდზე რამდენიმე კლუბი ან ივენთ კომპანია მსმენელს ძალიან მაგარ საღამოებს და ღამეებს ჩუქნის.

ხალხმაც შედარებით ისწავლა ამით სიამოვნების მიღება, თუმცა ჯერ ისევ ხშირია ხოლმე ჩხუბები და ასევე გაუთავებელი აქეთ-იქით სიარული, რაც ცეკვაში ხელს უშლის სხვებს. ჰო, როგორც იქნა “ქართველი ვაჟკაცები” აცეკვდნენ :)

ფასებს რაც შეეხება, რა თქმა უნდა, გააჩნია ვინ და სად უკრავს, თუმცა, როგორც წესი, ბილეთი 20-დან 50 ლარამდე ღირს ხოლმე.

ახლა კი დავუბრუნდეთ ბონობოს, რომელსაც მე ერთხელ უკვე მოვუსმინე შარშან, Electric Castle Festival-ზე, თუმცა მაშინ გარკვეული მიზეზების გამო მხოლოდ “ცალი ყურით” :) (ამ ამბავს სხვა დროს მოგიყვებით), ჰოდა ახლა ძალიან მიხარია, რომ ამის გამოსწორების საშუალება მექნება.

ის რაც მომწონს ბონობოს სტილში არის მსუბუქი და რბილი მელოდიები. არ ვიცი რამდენად კარგად აღვწერე, ამიტომ თქვენ თვითონ მოუსმინეთ. მე კი დროა მზადება დავიწყო ^_^

and then we kiss

 

თავს ისევ ფილმის გმირად ვგრძნობ.

რომლის სახელიც, ალბათ “ერთი გაღიმებით შეყვარება” ან რაიმე მსგავსი იქნებოდა : )

თუმცა, შეყვარებული არ ვარ, მაგრამ პირველად მგონია,

რომ ჩემი ამბავი, შესაძლოა, სადღაც ზევით წყდებოდეს.

მართლა მინდა, რომ მოუსმინოთ ამ სიმღერას და ყურადღება მიაქციოთ ტექსტს,

იმიტომ რომ ეს არ არის სიმღერა, რომელიც მე ავირჩიე,

ეს არის სიმღერა, რომელმაც მე ამირჩია.

და ეს მოხდა OLIVER KOLETZKI-სგან სულ 2-3 მეტრში,

სანამ ის სცენაზე იდგა და უკრავდა.

 

მომივიდა : )

 

ხანდახან უცნაური იდეები მომდის ხოლმე თავში.

ამ შემთხვევაში, თავად იდეა საერთოდ არაა უცნაური – აქ მუსიკალურ გადაცემებზე ვმუშაობ და გადავწყვიტე საუნდქლაუდზე ჩემი ჭია ქართულადაც გამეხარებინა. ვიცი, რომ ყოველდღე ან ყოველი კვირის ბოლოს ამის გაკეთება დამეზარება, ამიტომ თვეში ერთხელ ავტვირთავ გადაცემას, რომელსაც “ჩემი მუსიკალური თვიური” დავარქვი (დღიურის ალტერნატიურად).

ვიცი, როგორც ჟღერს, მაგრამ ძალიან მომწონს, რა ვქნა… :D

მომისმინეთ და დამიტოვეთ შენიშვნები, რომლებიც ვიცი, უხვად გექნებათ:

https://soundcloud.com/tamta-japaridze/tvf8hflec1xe

(ჰო, მართლა – ამ პოსტზე პირველი კომენტარი მე-2000-ე იქნება ბლოგის ისტორიაში : )