გადაfaceბა

 

ამ პოსტს facebook-ზე არ დავაშეარებ.

ზუსტად 56 დღის წინ დიდი ხალისით და შემართებით წამოვიწყე ვირტუალური თამაში 100 happy days, რომლის იდეაც არის, რომ ადამიანებმა შევამჩნიოთ ის მცირედი დეტალები, რაც გვაბედნიერებს და გავუზიაროთ გარშემომყოფებს და არა მხოლოდ გარშემომყოფებს, არამედ ყველას, ვინც დარეგისტრირებულია facebook-ზე…

ალბომს ალეგორიულად დავარქვი ალექსანდრ სუპერტრამპის სიტყვები “happiness only real, when shared” და, მგონი, არც ერთ საქმეში რომ არ გამომიჩენია, ისეთი სიბეჯითით დავიწყე ყოველდღე სურათების ატვირთვა… თუმცა რაღაც პერიოდის შემდეგ ვიგრძენი, რომ ეს ყველაფერი დისკომფორტს მიქმნიდა, მაგრამ დანებებაც არ მინდოდა, რადგან ერთგვარი აზარტი გამიჩნდა, დამესრულებინა “თამაში”, რომელშიც თურმე მონაწილეთა 71% ჩაფლავდა (სიტყვა Fail-ის ასე თარგმნა ძალიან მომწონს :D )

ბოლოს გადავწყვიტე, ალბომი უბრალოდ დამეხურა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ფოტოების ატვირთვას გავაგრძელებ, თუმცა მათ მხოლოდ მე დავინახავ. შესაძლოა, ოდესმე მომინდეს და გავხსნა, თუმცა ამ ეტაპზე მართლა არ მაქვს სურვილი ჩემი ბედნიერებები ვაშეარო … და არა მხოლოდ ეს, სხვა ალბომებიც ჩავკეტე. იცით რამდენი იყო?

უცბად პროტესტის გრძნობა გამიჩნდა საკუთარი თავის მიმართ, რომ ასეთი სიხშირით ვპოსტავ ჩემი ყოველი ნაბიჯის შესახებ. ოღონდ არა იმიტომ, რომ ვირტუალური ცხოვრებით ვცხოვრობ – პირიქით, ძალიან აქტიური რეალური ცხოვრება მაქვს და ჯობს მას ფასი არ დავუკარგო.

ბევრმა თქვენგანმა, შეიძლება, ვერ გამიგოს და ეს პოსტიც კი დამიპირისპიროს – მაშინ აქ რაღატომ წერო? თუმცა ასეც არ განვდგომილვარ ვირტუალურ სივრცეს… გონიერებისა და ზომიერების ფარგლებში ყველაფერი კარგია. ხანდახან, გაბრაზებულ გულზე facebook-ს რომ ვაუქმებთ ხოლმე, სინამდვილეში ეგ, ისევ და ისევ facebook-ისთვის ზედმეტი მნიშვნელობის მიმნიჭებელი ქცევაა. მე თვითონ რამდენჯერმე მოვიქეცი ასე – ხან 2 დღით, ხან 1 კვირით… თუმცა შემდეგ ისევ ვბრუნდებოდი და ვაგრძელებდი ძველებურ რეჟიმში პოსტვასა და სქროლვას…

დღესაც გამიელვა თავში გაუქმების იდეამ, თუმცა უცბად მივხვდი, რომ არავითარი აზრი არ აქვს, თუ მალე ისევ უნდა აღადგინო. უბრალოდ გადავწყვიტე შედარებით პასიურ მომხმარებლად ვიქცე და ჩემმა მეგობრებმა ჩემი ამბები არა საქვეყნოდ დაშეარებული პოსტებიდან, არამედ პირადად ჩემგან გაიგონ.

Advertisements

Imagine NO politics

 

21 წელია პოლიტიკით ვარ შეწუხებული-მეთქი ვერ ვიტყვი. რატომღაც ეს ბნელი და ბევრისთვის საძულველი 90-იანებიც კი ტკბილად მახსენდება. ალბათ, იმიტომ რომ ბავშვი ვიყავი და იმის მეტი სადარდელი არ მქონდა, რომ დედას “5 წუთით” კიდევ დავეტოვებინე ეზოში სათამაშოდ.

ჩემი პოლიტიკური მეხსიერება უფრო 2003 წლიდან იწყება. ვარდების რევოლუცია რომ მოხდა 12 წლის ვხდებოდი. 23 ნოემბერს მეც ვიდექი პარლამენტის წინ და იმავე საღამოს შევარდნაძე გადადგაო, რომ გამოაცხადეს ტელევიზორში, ისე გამიხარდა, ვითომ რამის აზრზე ვიყავი.

მაშინ მართლა არ მქონდა ჩამოყალიბებული წარმოდგენები ამ საკითხზე და უფრო ოჯახის გავლენით ვაზროვნებდი ( ჰო, ვიცი, ცუდია ბავშვებისთვის თავსმოხვეული პოლიტიკა, მაგრამ მაგ მდგომარეობიდან დღესაც ვერ გამოვსულვართ და 10 წლის წინ რა გასაკვირია ?! )

ბოლო ხანებში უფრო დალაგდა ჩემს ტვინში აზრები და აღარც მშობლების პოლიტიკურ შეხედულებებს ვიზიარებ ბრმად. ამის გამო რამდენჯერმე შევკამათდით კიდეც, მაგრამ ეგ არაფერი. ღმერთმა დაგვიფაროს ყველანი ერთნაირად ვფიქრობდეთ, თუმცა…

ძალიან დამღალა ერთმანეთის სიძულვილმა, ლანძღვამ, დაცინვამ და მიწასთან გასწორებამ.

no-politics

დღესდღეობით Facebook-ზე უკეთესი დასაკვირვებელი საშუალება არ მეგულება და დასკვნებსაც მასზე დაყრდნობით ვაკეთებ. ჩემი ზოგიერთი friend-ის ან friend of friend-ის პოლიტიკურ ანგაჟირებას და ამის საფუძველზე აგრესიას საზღვარი აღარ აქვს. ნუ, მესმის რომ ქვეყანაში საინტერესო პროცესები მიმდინარეობს, პოლიტიკურად აქტიური პერიოდია და არც საქართველოა იმ მდგომარეობაში, რომ მოქალაქეებმა “არ იცოდნენ პრეზიდენტი ვინაა”, მაგრამ როგორ შეიძლება პოლიტიკური შეხედულებების გამო ასე გვეზიზღებოდეს ერთმანეთი, მართლა ვერ ვხვდები.

მამაჩემმა მომიყვა ამას წინათ, მისი ბავშვობიდან მოყოლებული სამეზობლოში 2 გოგო მეგობრობდა განსაკუთრებით, მაგრამ 90-იან წლებში ზვიადისტებსა და შევარდნაძისტებს შორის დაპირისპირების შემდეგ ეს გოგონებიც (ნუ, მაშინ უკვე ქალები) სხვადასხვა მხარეს აღმოჩნდნენ და იქამდე მივიდნენ, რომ უკვე წლებია ერთმანეთისთვის ხმა არ გაუციათ.

ნუ, ეს “ვიღაცისტობა” და ადამიანის გაკერპება ჰო საერთოდ ცალკე საკითხი და პრობლემაა. არ მინდა ახლა მორალის კითხვა გამოგვივიდეს, მაგრამ კრიტიკული აზროვნების და შეფასების უნარი არ უნდა დავკარგოთ არავის მიმართ და საერთოდ, საკუთარ ცხოვრებასაც თუ არ დავკარგავთ და არ გადავაყოლებთ პოლიტიკურ პროცესებს, მგონი, კარგი იქნება…

პოსტკრიპტუმად ჩემი ერთ-ერთი მეგობრის სტატუსს შემოგთავაზებთ ისევ და ისევ facebook-დან.

სტატუსი

ნუ, მე უფრო მეტი და უფრო “მოკრძალებით” ვილაპარაკე, მაგრამ საბოლოო ჯამში იმავე აზრზე ვდგავარ და ვეთანხმები :)

ძველებური პოსტი

ეხლა მივხვდი რომ 2013 წელი ბლოგზე მკითხველისთვის საერთოდ უცნობი ადამიანისათვის მილოცვით დავიწყე, ისე რომ თქვენთვის არც მომილოცავს. დღევანდელი დღე მაძლევს ამის გამოსწორების საშუალებას: გილოცავთ შობას და ახალ წელს!

გისურვებთ რომ იყოთ ბედნიერები, წარმატებულები, ჯანმრთელები, საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში, რომლებიც ასევე ბედნიერები, წარმატებულები და ჯანმრთელები იქნებიან.

და კიდევ გისურვებთ და ჩემს თავსაც ვუსურვებ, რომ იკითხოთ ჩემი ბლოგი.

ვიცი, ჯერ ძალიან ცოტანი ხართ, მაგრამ ამაზე არ ვღელავ. სინამდვილეში გუშინ და გუშინწინ არ დამიწყია ბლოგის წერა და კარგად ვიცი, რომ ძნელია ბევრი და ერთგული მკითხველის ყოლა.

მით უმეტეს ახლა, როცა ბლოგები უკვე აღარ არის, ის რაც რამდენიმე წლის წინ იყო. ახლა ის ადამიანები, რომლებიც მის წარმოებას სერიოზულად ეკიდებიან, ბევრს ფიქრობენ იმაზე, თუ რას მიუძღვნან შემდეგი პოსტი, საგულდაგულოდ არჩევენ სიტყვებს, წინადადებებს, გასაფორმებლად ფოტოებსა და ვიდეოებს.

მე კიდევ, სიმართლე გითხრათ, ძველი, გულწრფელი ბლოგები უფრო მიყვარდა – 2008ში რომ დავიწყე კითხვა.

ხანდახან ჩავუჯდები ხოლმე ჩემი საყვარელი ბლოგერების ან საკუთარი ბლოგის არქივებს, თუმცა ვიცი რომ ეგ ყველაფერი წარსულში დარჩა და, პროფესიული კუთხით თუ შევხედავ, ასეც უნდა ყოფილიყო.

ბევრი იმასაც ამბობს, რომ Facebook-მა, ტვიტერმა, თამბლრ-მა და კიდევ ათასმა, დროის მხრივ უფრო ეკონომიურმა მინიბლოგმა ჩაყლაპა სვეტებად ჩამოწერილი ამბები.

ამის მიუხედავად, მე მაინც ძალიან მინდა ვწერო და, თუნდაც, facebook-დან გადმოსულმა 20-მა მეგობარმა წამიკითხოს ხოლმე.

საიდან დავიწყე და სად მივედი, თუმცა ზუსტად ეს მინდოდა – ამეკრიფა ყველაფერი, რაც თავში მომივიდოდა და არ მეფიქრა იმაზე, ვის რაში აინტერესებს ეს.

მინდა ვწერო ისე, როგორც ვწერდი მაშინ, 4 წლის წინ – როცა სხვებმა არ ვიცი და დედაჩემმა ნამდვილად არ იცოდა რა იყო ბლოგი. არც იმ ბიჭებმა იცოდნენ, ვის შესახებაც დაწვრილებით ვყვებოდი ხოლმე და მკითხველთან ერთად განვიხილავდი რაღაცეებს. ბევრმა ჩემმა მეგობარმაც არ იცოდა – მხოლოდ რამდენიმემ.

ჩემი spaceship ყველაფერთან ერთად დროის მანქანაცაა, ამიტომ, ladies and gentlemen, ჩასხედით და გავიხსენოთ ყველაფერი, რაც კარგად დავიწყებული ძველია :  )

Fake

დიდი ხანია არ დამიწერია, თუმცა დღეს ისეთი ფაქტი მოხდა, რამაც გადამაწყვეტინა, რომ ამ ბლოგს დავბრუნებოდი. ერთერთ წინა პოსტში ვწერდი, რომ შარშან მოხდა ასეთი შემთხვევა, თვითმმართველობის წევრებმა ცემეს ჩემი მეგობრები.

აღმოჩნდა, რომ დღეს მსგავსი ფაქტი კვლავ განმეორდა და ისევ 2 სტუდენტი არის ნაცემი, ისევ და ისევ უნივერსიტეტის თვითმმართველობის გაკრიტიკების გამო. კარგია, ის რომ ამ ფაქტს მეტი გამოხმაურება მოჰყვა, თუნდაც თვითონ დაზარალებულთა მხრიდან, ისინი არ გაჩუმებულან და რამდენადაც ვიცი, აპირებენ პოლიციასთან თანამშრომლობას.

ასევე, რამდენიმე დღეა, რაც FB-ზე გამუდმებით შეარდება ვიღაცების პირადი საუბრების სქრინშოტები. სიმართლე გითხრათ, დიდად არ ვაქცევდი ამას ყურადღებას და არ ვიყავი საქმის კურსში, თუ რა ხდებოდა, თუმცა დღეს ჩემმა ერთერთმა friend-მა, რომელიც თავად თვითებში იყო დააშეარა ასეთივე სურათი და 2 წუთში წაშალა. ცოტა ხანში ეს სურათი ისედაც გავრცელდა და მოედო მთელ ინტერნეტსივრცეს. ამის შესახებ ბევრ ბლოგზე დაიწერა და დამტკიცდა, რომ არის უნიჭოდ გაკეთებული და ყალბი ფოტო.

დაწვრილებითი ინფოსთვის იხილეთ ეს პოსტი

 

მოგწონთ ჩემი სხეული?

 

დარწმუნებული ვარ, ყველანი Facebook-ის აქტიური მომხმარებლები ხართ, ამიტომ თქვენთვის უცხო არ უნდა იყოს ე.წ. “like”-ების კონკურსები, რომლებმაც ბოლო ერთი წლის განმავლობაში წაგვლეკა. ძალიან ბევრჯერ ყოფილა ჩემთვის სასურველი პრიზი გასათამაშებლად, მაგრამ ყოველთვის თავს ვიკავებდი მონაწილეობისაგან. არ მინდოდა ხალხი შემეწუხებინა და ლაიქებზე მემათხოვრა, მაგრამ რაღაც ყოველთვის ხდება პირველად… : ) 

გუშინ Swoop-მა ახალი კონკურსი გამოაცხადა ფიტნესის ერთთვიან აბონემენტზე, რომელიც ძალიან, ძალიან მინდა და მჭირდება.

პირველად ვარჯიში თებერვალში დავიწყე. 1 თვე ვიარე “პრაიმ ფიტნესში”, მაგრამ მერე აქცია შეწყდა და ვეღარ მოვახერხე აბონემენტის ყიდვა. ტრენაჟორებიდან აერობიკაზე გადავინაცვლე, მაგრამ მალევე ზაფხული მოვიდა და დაგვითხოვეს.

ეხლა სახლში ვვარჯიშობ, youtube-დან გადმოვწერე ვიდეოები და ვცდილობ ჩემი სხეული არ მოვადუნო, მაგრამ ისეთი ეფექტური ნამდვილად არ არის, როგორც ფიტნესკლუბში სიარული იქნებოდა.

თუ გაგიჩნდათ სურვილი, რომ დამეხმაროთ ამ აბონემენტის მოგებაში, გახსენით თქვენი Facebook-ის გვერდი, გადადით ამ ლინკზე და მოიწონეთ თამთა ჯაფარიძის კომენტარი:

დიდი მადლობა წინასწარ <3

smd და კუკუ ბლოგერი, ანუ – მე ! : ))

 

შარშან, 30 ივნისს საქართველოში პირველად აღინიშნა სოციალური მედიის დღე. მეგობრებთან ერთად მივაშურე მთაწმინდის პარკის ამფითეატრს, სადაც რამდენიმე პრეზენტაცია მოვისმინეთ და შემდეგ პიცაც მივირთვით. მაშინ ბევრ ბლოგერს არ ვიცნობდი, ვისაც ვიცნობდი იმათთან მხოლოდ გამარჯობის თქმით შემოვიფარგლე და ჩემს ბავშვებთან ერთად ”ვმოძრაობდი”.

სახლში მოსულმა ჩემს ძველ ბლოგზე პოსტიც დავწერე და თავს ”კუკუ ბლოგერი” ვუწოდე, იმიტომ რომ იქ ყველა ერთმანეთს იცნობდა, ეკონტაქტებოდა, ეხუმრებოდა, მე კიდევ სხვაგან მოხვედრილივით ვიყავი…

გამოხდა ხანი :D

უფრო სწორად 1 წელი გავიდა და ქართველმა ბლოგერებმა კვლავ დაიწყეს მზადება social media day-ს აღსანიშნავად. ამჯერად, ”საქართველოს ბანკის” ორგანიზებული წვეულება დახურული იყო და მასზე დასწრება მხოლოდ მოსაწვევებით შეიძლებოდა – მე მიმიწვიეს :ამაყი:

გამიხარდა, თუმცა ბოლო წუთამდე არ ვიყავი დარწმუნებული, მინდოდა თუ არა წასვლა. შეკრების ადგილი ვარდების მოედანი იყო, დრო – 6 საათი.

იქ მისულს რამდენიმე ნაცნობი დამხვდა. ისინი ამ ერთი წლის განმავლობაში კიდევ უფრო დამეგობრდნენ და დაახლოვდნენ. მე ისევ ”კუკუ” ვიყავი ^_^

ავტობუსში ასვლამდეც ვიფიქრე, სახლში ხომ არ დავბრუნდე-მეთქი, მაგრამ მაინც ავედი…

7 საათზე უკვე ლისზე ვიყავით. საღამოს ორგანიზატორმა, სვითიმ, საქართველოს ბანკით დაბრენდილი მაისურები დაგვირიგა. მერე სუფრაზე დავსხედით. ნელნელა გავიხსენი ჩემს მაგიდასთან მსხდომებთან. მივხვდი, რომ ძალიან ცუდი არც იყო იქ ყოფნა :)

არა, ცუდი ნამდვილად არ იყო, განსაკუთრებით ”ჯეირანის” ჩემპიონატი : )) სადაც, სამწუხაროდ, წავაგე. არადა ძალიან მინდოდა აიპოდი ^_^

ნუ, მოკლედ, ასე ჩაიარა სოციალური მედიის დღემ. მე მეტნაკლებად სოციალური ვიყავი. პოსტი როგორ დავასრულო არ ვიცი.

მმ,

უბრალოდ გილოცავთ რამდენიმე საათის დაგვიანებით ^_^

მე მართლა მიყვარს ეს დღე, იმიტომ რომ სოცმედია მიყვარს, ჩემი ბლოგი მიყვარს, ზოგიერთი თქვენგანისაც : ))  კიდევ facebook, რომელიც დროებით გავაუქმე… ტვიტერი არ მიყვარს, მაგრამ იქნებ ოდესმე ავუწყო კიდეც ფეხი.

მე ხომ ნელნელა, მაგრამ მაინც გამოვდივარ ”კუკუ” ბლოგერის სტადიიდან ^_^

P.S: თუ რომელიმე თქვენგანი იყო იქ და გადაიღო სურათები, სადაც მეც მოვხვდი, მომწერეთ კომენტარებში, რა :)

facebook, კბილები, გამოცდები და სხვა

უკვე ზუსტად 1 კვირაა, რაც facebook გავაუქმე. მომენტებში მაგრად მინდება აღდგენა, განწყობის შესაბამისი სტატუსების და mood-ების დაყენება, მეგობრების სიახლეების გაცნობა, გამარტივბული კონტაქტი ყველასთან…

მაგრამ, როგორც კი email-ის გრაფაში ჩემს username-ს ჩავწერ და Tab-ით პაროლისაკენ გადავრთავ, მაშინვე ვჩერდები და საკუთარ ნებისყოფას ვუხმობ.

სასიამოვნო აღმოჩენაა, რომ თურმე მეც მქონია ეს უკანასკნელი :)

ასე რომ, ჩემს დაბრუნებამდე კიდევ 1 კვირა რჩება…

ზოგი ვერ ხვდება, რა აზრი აქვს fb-ს გაუქმებას, როდესაც მისი აღდგენა ზუსტად იმავე ოპერაციითა შესაძლებელი, როგორიცაა ყოველდღიური login. აი, განსხვავება – გაუქმებულ facebook-ში არავინ გიტოვებს კომენტარებს, გილაიქებს ფოტოებს, გიგზავნის მეგობრობის თხოვნას… და შენც არ გკლავს ინტერესი, ვინმემ ზემოთ ჩამოთვლილთაგან რომელიმე ხომ არ გააკეთა.

აბა, გაუქმებული რომ არ მქონოდა და ისე დამეთქვა ეს 2 კვირა, გული როგორ გამიძლებდა ხანდახან მაინც არ შემეჭყიტა ?! (სავარაუდოდ, chat-ში offline-ზე მყოფს -სხვებს რომ გონებოდათ, გმირულად ასრულებს დანაპირებსო : )))))

მოკლედ, ასე გაცილებით მარტივია…

ეს პოსტი ანონიმ facebook-ომანის აღიარებას რომ არ დაემსგავსოს

(-გამარჯობა, მე თამთა მქვია და facebook-ით დაავადებული ვარ!

– გაამარჯობა, თამთა!) ჩემს სხვა ამბებსაც მოგიყვებით – უფრო წვრილ-წვრილებს… რადგან ის, მთავარი ამბავი, რომლის გარშემოც რეალურად ვბრუნავ ძალიან, ძალიან პირადი და ინტიმურია…პირველ რიგში, გეტყვით იმას, რომ სკოლებში გამოსაშვები გამოცდები დაიწყო. ამ თემას ჩემი ძმის გამო ვეხები. წელს ის აბიტურიენტია და დღეს ერთი საგანი (ქართული ენა და ლიტერატურა) წარმატებით ”გადააგორა”. ძალიან მინდა, რომ დანარჩენი შვიდიც და ეროვნულებიც ასევე ჩააბაროს :)

კიდევ, თუ გახსოვთ ვწერდი, რომ მაისში ჯანმრთელობასა და სილამაზეზე ზრუნვას ვიწყებდი – პირველი პუნქტი კბილები იყო. სწორედ დღეს ვიყავი სტომატოლოგთან, ამიღეს ყალიბი და ერთ კვირაში ახალ, უცხო სხეულთან ერთად დავიწყებ ცხოვრებას.

მართალია, სურათზე გამოსახულ ბრეკეტებს მხოლოდ შემოდგომიდან ვიდგამ და მანამდე რკინის ფირფიტის ტარება მომიწევს, მაგრამ არაუშავს:

მორჩა, სხვა არაფერი მაქვს სათქმელი…

ვისთვისაც მქონდა – ვუთხარი და ყველაზე მთავარს რამდენიმე დღეში ვეტყვი :)